ΟΜΙΛΙΑ

ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΤΣΟΥΚΟΥ

 ΕΙΣΗΓΗΤΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗΣ

 ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟ ΤΟΥ 2017

 

Δυστυχώς, συζητάμε ακόμα έναν Προϋπολογισμό της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με επώδυνα μέτρα, περικοπές και φόρους σε βάρος όλων των κοινωνικών ομάδων, ενώ θα έπρεπε και μπορούσαμε να έχουμε αλλάξει σελίδα, εδώ και καιρό.

Θα έπρεπε σήμερα, 7 χρόνια μετά το σοκ της αυτογνωσίας και τις θυσίες του λαού μας, να έχουμε τελειώσει με τα μνημόνια και τη συνεχιζόμενη λιτότητα.

Θα μπορούσαμε να έχουμε περάσει από τη φάση της εξόδου, στη συζήτηση για την ανάπτυξη, το δικαίωμα στην ευημερία, τη δίκαιη κατανομή βαρών και ωφελειών, και αντί αυτού συζητάμε πάλι για νέες μακροχρόνιες και επαχθείς δεσμεύσεις για τη χώρα, για τα επόμενα μνημόνια, όπως και να τα ονομάσει κανείς, plus, τέταρτο κ.λπ..

Θέλω να θυμίσω, ότι όταν ξεκινήσαμε τη δύσκολη αυτή πορεία το 2010, ήμασταν μόνοι μας, κανένας δε δέχτηκε να βάλει πλάτη, όταν τότε κρίθηκε ότι για να αποφεύγαμε την ολική καταστροφή και την άτακτη χρεοκοπία, έπρεπε να υποστούμε όλοι θυσίες.

Ήταν η παράταξή μας που πήρε τις δύσκολες αποφάσεις.

Τότε όμως όλοι, άλλοι από τις πλατείες και άλλοι από τα Ζάππεια είτε επένδυαν στην οργή του κόσμου, είτε προσπαθούσαν να αποφύγουν και να κρύψουν τι ευθύνες τους.

Το κόστος του αντιμνημονιακού αγώνα μας συνοδεύει ακόμα, παρότι τώρα, 7 χρόνια μετά, η ευρεία πλειοψηφία της Βουλής έχει αποδεχθεί και συνομολογήσει ότι δεν υπήρχε άλλος δρόμος

Όμως, η προσχώρηση στην Εθνική γραμμή που εμείς χαράξαμε από το 2010, δεν ήταν ούτε ανέφελη, ούτε χωρίς κόστος.

Το πολιτικό κόστος πλήρωσε η παράταξή μας, το οικονομικό όμως ο Ελληνικός λαός που πίστεψε τα ψέματα και τις εύκολες υποσχέσεις.

Αυτοί που θα έσχιζαν τα μνημόνια υπογραφούν τώρα με κλειστά τα μάτια, και πανηγυρίζουν από πάνω.

Στο θεωρητικό ερώτημα αν μπορούσαμε να έχουμε τελειώσει με το Πρώτο και το Δεύτερο Πρόγραμμα χωρίς να είχαμε μπει σε ένα τρίτο και επαχθέστερο, η  απάντηση μας είναι θετική, με την προϋπόθεση ότι θα είχαμε αποφύγει τις διπλές εκλογές του 2012  με κόστος 6 δισ.  για να γίνει πρωθυπουργός ο κ. Σαμαράς και τις διπλές εκλογές του 2015 με το κόστος 12,5 δισ., για να γίνει πρωθυπουργός ο κ. Τσίπρας.

Θα επαναλάβω, ακόμα μια φορά, για την ιστορία, που βρισκόταν η χώρα το 2009 και τι παρέλαβε ο κ. Τσίπρας το 2015.

Το 2009 η Ελληνική οικονομία βρέθηκε στον αστερισμό των διδύμων ελλειμμάτων, Ισοζυγίου συναλλαγών και Δημοσιονομικό, με το έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης στα 36 περίπου δισ. σε ετήσια βάση ή 15,1 του ΑΕΠ και το χρέος να έχει εκτοξευθεί στα 301,052δισ. , ενώ το ΑΕΠ από το 2008 είχε πτωτική πορεία.

Πίνακες για τα Πρακτικά:

1.Για το ύψος και την εξέλιξη του ελλείμματος (Πίνακας 1& 2)

2.Για το ύψος και την εξέλιξη του χρέους (Πίνακας 3 &4)

3.Για την αλόγιστη αύξηση των Δαπανών 2004-2009 που οδήγησε στα υψηλά ελλείμματα. (Πίνακας 5)

Στοιχεία επιβεβαιωμένα από την Eurostat για να λήξουν επιτέλους οι θεωρίες συνωμοσίας που κατασκευάστηκαν εκείνη την περίοδο, πίσω από τις  οποίες , άλλοι κρύφτηκαν και άλλοι έκαναν καριέρες.

Στο τέλος του 2014, μετά από μια πεντάχρονη πορεία κόπων κα θυσιών του Ελληνικού λαού, η κατάσταση ήταν εντελώς διαφορετική.

Τα δίδυμα ελλείμματα είχαν εντελώς εξαλειφθεί και  για πρώτη φορά μετά το 2008 είχαμε πλεονάσματα, για πρώτη φορά επίσης μετά το 2008, αποτυπώθηκε θετικός ρυθμός ανάπτυξης και χάρις στο γνωστό P.S.I. στη μοναδική δηλαδή περίπτωση ονομαστικής περικοπής χρέους ήταν βελτιωμένα όλα τα παραμετρικά του στοιχεία και κατά συνέπεια το προφίλ της βιωσιμότητάς του, τα οποία αναγνωρίζει τώρα και η Κυβέρνηση, για τη μείωση του κόστους εξυπηρέτησης στο μισό, την επιμήκυνση του μέσου χρόνου λήξης, τη σύνθεση του χρέους, που είναι πλέον θεσμικό και δεν επιτρέπει παιχνίδια στους κερδοσκόπους.

Σε τι περιπέτειες ενέπλεξε τη χώρα η τυχοδιωκτική πολιτική των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, δέσμια των προεκλογικών και  μετεκλογικών ψεμάτων είναι τώρα πια γνωστό σε όλους τους Έλληνες, που βιώνουν με οδυνηρό τρόπο την πολιτική του 3ου Μνημονίου.

Ότι κατέκτησε ο λαός μας με τους δικούς του κόπους και θυσίες για τη βελτίωση των δημοσιονομικών και μακροοικονομικών μεγεθών σε μια δύσκολη 5 άχρονη πορεία 2010-2014 ανετράπη και μαζί ανετράπη η προοπτική της εξόδου της χώρας από τα μνημόνια.

Οι πληγωμένοι από την πεντάχρονη αυτή πορεία κόπων  και θυσιών Έλληνες πολίτες, που πίστεψαν στο Βάλσαμο της αντιμνημονιακής ρητορείας και της περιφανής διαπραγμάτευσης βλέπουν τις πληγές ανοικτές και χαίνουσες και τώρα πια έχουν απολέσει κάθε ελπίδα.

Αυτό που συνέβη χθες στο Eurogroup δείχνει, πως μια καιροσκοπική και επιπόλαιη πολιτική δεσμεύει τη χώρα στο βάθος της ζημιάς που  η ίδια προκάλεσε.

Η Κυβέρνηση δηλαδή πρώτα επιδείνωσε τους όρους βιωσιμότητας του χρέους, λόγω της γενικής οπισθοχώρησης της Ελληνικής Οικονομίας σύμφωνα και με την μελέτη του Δ.Ν.Τ. (σχετικός Πίνακας 6,  24-5-2016) αύξησε το κόστος εξυπηρέτησης από 15% στο 60% του ΑΕΠ.

Στη συνέχεια το Μάιο του 2016 συμφώνησε σε ρυθμίσεις πιο συσταλτικού και πιο συντηρητικού χαρακτήρα από τις δεσμεύσεις του Νοεμβρίου του 2012 και τώρα δέσμια των όσων είχε συμφωνήσει ενσωματώνει αυτή τη ζημία με πρόσθετα μέτρα και δεσμεύσεις, πέραν του 3ου μνημονίου, στη προοπτική μιας θεωρητικά εικαζόμενης(όχι ονομαστικής) αλλά έωλης, για την ασφάλεια των δεδομένων- τόσο μακροχρόνια-, βιωσιμότητας  του χρέους για το 2060. Δηλαδή, η Κυβέρνηση αφού περιπλανήθηκε μεταξύ επονείδιστου – επαχθούς και διεθνούς διάσκεψης για την περικοπή του χρέους, προσκύνησε στο PSI και λόγω αδυναμίας διαπραγμάτευσης έδωσε πολλά και προκαταβολικά για να πάρει λίγα και μελλοντικά. Και πανηγυρίζει από πάνω.

Κατά συνέπεια η συζήτηση του Προϋπολογισμού του 2017 γίνεται σε μια περίοδο γενικευμένης ανασφάλειας και αβεβαιοτήτων για την πορεία της χώρας, τη ζωή των πολιτών, τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή.

Όλα τα μέτωπα είναι ανοιχτά και οι προβλέψεις ανησυχητικές έως δυσοίωνες.

Η οικονομία ματώνει από το συνδυασμό της ύφεσης και της φορολογικής αφαίμαξης.

Η κοινωνία στενάζει κάτω από το βάρος  των κοινωνικών προβλημάτων, την ανεργία, τις περικοπές συντάξεων και κοινωνικών παροχών.

Στην ευρύτερη περιοχή βρίσκονται σε εξέλιξη πολιτικές συγκρούσεις, δημιουργούνται μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα, παλιοί και νέοι εθνικισμοί και ηγεμονισμοί αναβιώνουν, καθώς επίσης, ενισχύονται οι τάσεις λαϊκισμού και εθνικού απομονωτισμού που οδήγησαν στο παρελθόν σε περιπέτειες την Ευρώπη και τον κόσμο.

Ο δεύτερος Προϋπολογισμός της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, όπως και ο πρώτος (του 2016), ενσωματώνει το κόστος που σώρευσε σε βάρος του Λαού η Κυβερνητική πολιτική.

Είναι αποτέλεσμα του 3ου αχρείαστου και επαχθέστερου Μνημονίου, και μιας διαπραγματευτικής τακτικής που αφού έφερε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού, υποτάχθηκε με δυσμενείς όρους και αποδέχθηκε νέα δυσβάσταχτα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής, το ύψος των οποίων σωρευτικά ανέρχεται στα 12,5 δισ. και την πρωτοφανή ταπείνωση της χώρας που εκχώρησε στους δανειστές τον έλεγχο της Δημόσιας Περιουσίας για 100 χρόνια.

Το αποτέλεσμα αυτής της περιπέτειας στην οποία η Κυβέρνηση των Τσίπρα – Καμμένου περιέπλεξε τη χώρα, εκτιμάται από διαφόρους οικονομολόγους, εκπροσώπους των θεσμών και ερευνητικά ιδρύματα από 45 – 86 δισ. €, ανάλογα με τη μέθοδο που θα ακολουθήσει κανείς.

Η ζημιά στην Ελληνική οικονομία  είναι βεβαιωμένη και μετριέται με  την απώλεια του ΑΕΠ για την διετία 2015-2016 κατά 20 δισ., εκροή καταθέσεων κατά 40 δισ., το κόστος ανακεφαλαιοποίησης των Τραπεζών (απώλεια 25 δισ. του Χαρτοφυλακίου του ΤΧΣ της προηγούμενης ανακεφαλαιοποίησης+ 5 δισ. η ανακεφαλαιοποίηση του 2015 ), επιδείνωση του οικονομικού κλίματος, απώλεια επενδύσεων και πρόσθετα το κόστος των μέτρων του νέου μνημονίου ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ.

Όλα αυτά για να επιστρέψουμε μετά από δύο χρόνια εκεί που ήμασταν στο τέλος του 2014.

Η φοροκεντρική πολιτική και η συνέχιση της λιτότητας (σύμφωνα και με τη έκθεση του Γ.Π.τ.Β.), έχει οδηγήσει στην εξάντληση της φοροδοτικής ικανότητας των Ελλήνων πολιτών όπως αποτυπώνεται στην αύξηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το Δημόσιο,  τα οποία εκτινάχθηκαν στα 93 δισ. από 75 δισ. το 2014, καθώς και στην αύξηση των οφειλών στα ασφαλιστικά ταμεία που εγγίζουν τα 20 δισ..

Χαρακτηριστική επίσης, είναι η μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών και των καταναλωτών κατά 4,5 δισ. για τι 2015 σύμφωνα με τη ΕΛΣΤΑΤ.

Την ίδια περίοδο της υπερφορολόγησης η Κυβέρνηση μεθόδευσε την τεχνητή συγκράτηση δαπανών, όπως δείχνουν τα στοιχεία για την αύξηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών του Δημοσίου προς τους ιδιώτες που ανέρχονται σε 6,21 δισ. (από 3,77 δισ. το Δεκέμβριο του 2014).

Στην πραγματικότητα οι οφειλές του Δημοσίου προς τους Ιδιώτες είναι πολλαπλάσιες, καθώς οι εκκρεμείς επιστροφές φόρων αφορούν μόνο τις εκκαθαρισμένες υποθέσεις (με έκδοση ΑΦΕΚ) ενώ στις ΔΟΥ εκκρεμούν χιλιάδες υποθέσεις με αιτήματα επιστροφής φόρων, κυρίως Φ.Π.Α.

Είναι φανερό ότι το φάντασμα του νομοθετημένου «κόφτη» – όχι του άλλου που έρχεται –  μετά την απόφαση του  Eurogroup, πλανάται πάνω από την Κυβέρνηση και την αναγκάζει σε μεθοδεύσεις λογιστικού χαρακτήρα και τακτοποιήσεις για να αποφύγει την εφαρμογή του, σε βάρος  όμως της πραγματικής οικονομίας που στενάζει από έλλειψη ρευστότητας.

Η υπέρβαση του στόχου για το πρωτογενές αποτέλεσμα το 2016, σύμφωνα με τις προβλέψεις του Προϋπολογισμού, κατά 1,032 δισ. ή 0,59% του ΑΕΠ μόνο για πανηγυρισμούς δεν προσφέρεται καθώς είναι αποτέλεσμα επαχθών μέτρων δημοσιονομικής προσαρμογής και μάλιστα  υστερεί, καθώς αυτά τα μέτρα για το 2015 – 2016 σωρευτικά ανέρχονται στο ύψος των  7,273 δισ. (1,541 δισ. το 2015 και 5,732 δισ. το 2016).

Το μέγεθος της υπερφορολόγησης για να επιτευχθεί το πρωτογενές αποτέλεσμα είναι πολύ μεγαλύτερο από την φαινομενική υπέρβαση του στόχου κατά 1 δισ., καθώς οι άμεσοι και οι έμμεσοι φόροι αυξήθηκαν κατά 2, 102 δισ. σε σχέση με το 2015 (από 43,717 δισ. σε 45,819 δισ.)

Κατά συνέπεια, για την επίτευξη του εκτιμώμενου πρωτογενούς πλεονάσματος 1,9 δισ. ή 1,09 % ΑΕΠ, οφείλεται κατά κύριο λόγο στην αύξηση των άμεσων και έμμεσων φόρων κατά 4,8% σε συνθήκες ύφεσης, άρα στην υπερφορολόγηση των μειούμενων εισοδημάτων και καταναλωτικών δαπανών, ενώ πρέπει να συνυπολογιστεί και η αύξηση των πρωτογενών δαπανών κατά 916 εκατ., μεταξύ των οποίων τα 586 εκατ. της τροπολογίας για την επιχορήγηση του ΕΦΚΑ, προκειμένου να καλυφτεί η τρύπα της ασφαλιστικής μεταρρύθμισης Κατρούγκαλου.

Επομένως, το πρωτογενές πλεόνασμα του 2016 δεν έχει καμία σχέση, ούτε με ανάπτυξη, ούτε με πάταξη της φοροδιαφυγής, ούτε με νοικοκύρεμα, το αντίθετο μάλιστα.

Οφείλεται καθαρά στα μέσα Δημοσιονομικής Προσαρμογής που έπληξαν όλες τις κοινωνικές ομάδες με πρόσθετους έμμεσους και άμεσους φόρους, αυξήσεις εισφορών, περικοπές συντάξεων, κ.λπ..

Πόσο αριστερή είναι μια τέτοια πολιτική το κρίνουν οι πολίτες και κυρίως αυτοί που παραπλανήθηκαν από τις υποσχέσεις για την 13η σύνταξη και κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, την αύξηση του κατώτερου μισθού κλπ..

Πρέπει επίσης να σημειώσουμε, ότι οι Κυβερνητικές προβλέψεις στο σκέλος των εσόδων έπεσαν έξω κατά 2,9 δισ. με την απώλεια εσόδων 1,3 δισ. από τα ANFA’s –SMPs  και 1,6 δισ. από τις αποκρατικοποιήσεις.

Συνέχεια της ίδιας πολιτικής φόρων και περικοπών είναι και ο Προϋπολογισμός του 2017, καθώς το προβλεπόμενο πρωτογενές πλεόνασμα των 3,687  δισ. ή 2,0% του ΑΕΠ προέρχεται από την σωρευτική επίδραση των δημοσιονομικών μέτρων του 2015-2016-2017 της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ, των 12,5 δισ. του 3ου Μνημονίου.

Σύμφωνα με την Εισηγητική Έκθεση του Προϋπολογισμού τα δημοσιονομικά μέτρα για το 2017 ανέρχονται στα 4.011,4 εκατ. από τα οποία 3.051 εκατ. στα έσοδα και 960,4 εκατ. στις δαπάνες (πίνακας 3.32, σελ. 123-124)

 

Από τα 3,1 δισ. στα έσοδα, τα 2,5 δισ. περίπου είναι νέοι φόροι που επιβάλλονται από 1-1-2017 και σύμφωνα με το σχετικό πίνακα (3.32 Εισηγητική Έκθεση)αναλύονται ως εξής :

1.   Αναμόρφωση Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος (μείωση αφορολόγητου, αύξηση συντελεστών κ.λ.π.) 966,0
2.   Αναμόρφωση Συντελεστών και χρονική επέκταση της ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης 704,2
3.   Αύξηση συντελεστή ΦΠΑ στο 24% 437,0
4.   Αναμόρφωση φορολογίας οχημάτων 30,0
5.   Φόρος εισοδήματος σε εταιρικά αυτοκίνητα 91,0
6.   Αναμόρφωση Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης (ΕΦΚ) ενεργειακών προϊόντων 422,0
7.   Αναμόρφωση φορολογίας στα επενδυτικά οχήματα 19,3
8.   Τέλος στη συνδρομητική τηλεόραση 25,0
9.   Τέλος συνδρομητών σταθερής τηλεφωνίας 54,2
10.  Αύξηση συμμετοχής Δημοσίου στα μικτά κέρδη από τυχερά παίγνια 56,8
11.  Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης (ΕΦΚ) στο ζύθο 62,0
12.  Αύξηση φόρου κατανάλωσης επί των τσιγάρων και του καπνού (συμπεριλαμβανομένων των ηλεκτρονικών τσιγάρων) 142,0
13.  Φόρος επί του καφέ 62,0
14.  Φορολογικές απαλλαγές από το νέο επενδυτικό νόμο -20,4
Σύνολο 3.051,8

 

Αυτός ο κατάλογος, είναι η απάντηση στην κυβερνητική προπαγάνδα ότι δηλαδή, δεν επιβάλλονται νέοι φόροι, καθώς παλιοί φόροι επιβάλλονται από 1-1- 2017 και νέοι φόροι κατανάλωσης μπαίνουν παντού.

Τα 960,4  εκατ. περικοπές δαπανών προκύπτουν από τις  νέες περικοπές για το 2017 που αθροίζονται σε 1.831,4 εκατ. και αφορούν Συντάξεις και Κοινωνικά επιδόματα, αφαιρουμένων των παροχών 871 εκατ. (τα 571 εκατ. για το ΚΕΑ με ενάμιση χρόνο καθυστέρηση και αφού πελαγοδρόμησε μεταξύ συσσιτίων και κάρτας σίτισης +300 για κοινωνικές δράσεις).

Από τις περικοπές αυτές τα 1.644,3 εκατ. αφορούν τους Οργανισμούς Κοινωνικής Ασφάλισης και συγκεκριμένα: 575,4 εκατ. τις συντάξεις (πλην του Δημοσίου) κυρίως τις Επικουρικές κατά 348,5 εκατ., των νέων συνταξιούχων κατά 103,8 εκατ., τη  χηρεία κατά 43,1 εκατ. κλπ.

Τα 141,3 εκατ. αφορούν τις συντάξεις Δημοσίου (μεταξύ των οποίων και της χηρείας)

Τα 927 εκατ. αφορούν Εισφορές Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικά Επιδόματα μεταξύ των οποίων 586,3 η περικοπή  του ΕΚΑΣ, η αύξηση των εισφορών αγροτών – ελ. Επαγγελματιών και μισθωτών κατά 501,5 εκατ., οι περικοπές στο Μ.Τ.Π.Υ. κατά 207,5 εκατ..

Επομένως, είναι απολύτως φανερό από την ανάλυση των νέων πρόσθετων φόρων και των νέων επιπλέον περικοπών, ότι όχι μόνο δεν ευσταθεί κανένα Κυβερνητικό επιχείρημα για πολιτική αναδιανομής, κοινωνικής δικαιοσύνης και αριστερό αποτύπωμα αλλά πρόκειται για μια νέα προσπάθεια εξαπάτησης  φτωχών και αδύναμων συμπολιτών μας, αφού το μακρύ χέρι της Κυβέρνησης τους αφαιρεί από την τσέπη με φόρους και περικοπές που αφορούν τα πλατιά λαϊκά στρώματα αθροιστικά 4.883,2 εκατ. για να τους δώσει πίσω λιγότερα από 900 εκατ..

Παίρνει από τους φτωχούς για να δώσει στους φτωχότερους.

Και πάρα ταύτα η Κυβέρνηση, στο πλαίσιο των κομματικών της σχεδιασμών, καλλιεργεί προσδοκίες για δήθεν μέρισμα κοινωνικού προγράμματος σε αυτούς που κατακρεούργησε με την πολιτική της.

Χαρακτηριστικό για την Κυβερνητική υποκρισία περί κοινωνικά ευαίσθητης πολιτικής,  αποτελεί το γεγονός ότι τα αντισταθμιστικά της περικοπής του ΕΚΑΣ είναι μόνο 17 εκατ..

Το ίδιο συμπέρασμα για τα δήθεν «κοινωνικά αποτυπώματα» του προϋπολογισμού θα συνάγουμε από τον συγκεκριμένο πίνακα του κοινωνικού προϋπολογισμού, από όπου προκύπτει ότι στις περισσότερες των περιπτώσεων, η κρατική επιχορήγηση είναι ίδια ή μειωμένη (Σχετικός Πίνακας 7).

Συγκεκριμένα επί των εσόδων και δαπανών,  ο Προϋπολογισμός  του 2017 προβλέπει σύνολο καθαρών εσόδων 50,374 δισ. και τακτικών δαπανών 49,536 δισ..

Στο σκέλος των εσόδων ο Προϋπολογισμός προβλέπει αύξηση των καθαρών εσόδων κατά 2,271 δισ. έναντι του Προϋπολογισμού του 2016.

Στα Έσοδα αυτά συμπεριλαμβάνονται έσοδα αποκρατικοποιήσεων 2 δισ. και μόνο 345 εκατ. από ANFA (χάρη της περήφανης διαπραγμάτευσης).

Οι άμεσοι φόροι προβλέπονται στα 20,415 δισ. μειωμένοι έναντι του 2016 κατά 296 εκατ. λόγω της μείωσης των εισφορών των Δ.Υ. κατά 664 εκατ., της διαφοροποίησης των δόσεων του ΕΝΦΙΑ, του συμψηφισμού της προκαταβολής φόρου των Νομικών Προσώπων.

Όμως, ο φόρος εισοδήματος φυσικών προσώπων αναμένεται να αυξηθεί κατά 1,161 δισ. και να διαμορφωθεί στα 9,172 δισ.

Οι έμμεσοι φόροι θα αυξηθούν κατά 1,335 δισ. στα 26,443 δισ. (αύξηση ΦΠΑ 769 εκατ., φόρος κατανάλωσης 712 εκατ.).

Η αύξηση αυτή, της άμεσης και έμμεσης φορολογίας κατά 2,496 δισ., είναι αποτέλεσμα των νέων φόρων που επιβάλλονται από 1-1-2017.

Στο σκέλος των Δαπανών ο Προϋπολογισμός προβλέπει μείωση των πρωτογενών δαπανών κατά 1,431 δισ. € έναντι του 2016.

Η μείωση αυτή προέρχεται, κατά κύριο λόγο, από τις δαπάνες για συντάξεις, ασφάλιση, περίθαλψη και κοινωνική προστασία σύμφωνα με τα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής για το 2017.

Αυξημένο προβλέπεται το Εθνικό σκέλος του Π.Δ.Ε. κατά 250 εκατ.  η μείωση όμως του συγχρηματοδοτούμενου σκέλους επίσης κατά 250 εκατ. διαμορφώνει το ΠΔΕ στα 6,75 δισ. στο ίδιο δηλαδή επίπεδο με το 2016.

Είναι επίσης χαρακτηριστικό για τον άδικο χαρακτήρα των φορολογικών μέτρων ότι επιδεινώνεται η σχέση άμεσης  και έμμεσης φορολογίας, μετά τη βελτίωση από το 2012 έως το 2014 (σελ 42 Εισηγητική Έκθεση) από 1,15 το 2014 στο 1,30 το 2017.

Κατά συνέπεια ο Προϋπολογισμός του 2017 συνιστά μία συντηρητική διαχείριση με συνέχιση της λιτότητας, φορολογική αφαίμαξη και νέα αδιέξοδα. Αυτή η πολιτική δεν είναι ούτε προοδευτική, ούτε πολύ περισσότερο Αριστερή, καθώς πλήττει όλες τις κοινωνικές ομάδες (μισθωτοί- συνταξιούχοι – αγρότες – ΜΜΕ – Ελ. Επαγγελματίες). Δεν ξεφεύγει κανείς.

Το υπεραισιόδοξο σενάριο της Κυβέρνησης για το 2017 στηρίζεται στην πρόβλεψη για ανάπτυξη 2,7% το 2017.

Θυμίζω στα Κυβερνητικά στελέχη την κριτική που ασκούσε ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση για τους λόγους και τις σκοπιμότητες που οι εταίροι μας δέχονται εύκολα αυτές τις αισιόδοξες εκτιμήσεις.

Όμως, τα επιμέρους στοιχεία δεν επιτρέπουν αυτή την υπεραισιόδοξη εκτίμηση, καθώς οι προβλέψεις για Ιδιωτική Κατανάλωση με αύξηση 1,8 % Δημόσια Κατανάλωση  – 0,3% βρίσκονται πολύ χαμηλά, ενώ το κλίμα στην αγορά, τα λουκέτα και το ύψος της ανεργίας,  η χαμηλή ανταγωνιστικότητα, τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια και η έλλειψη ρευστότητας δεν επιτρέπουν αυτή την αισιοδοξία. Ούτε βέβαια αυτή μπορεί να επέλθει από τη μικρή αύξηση του Π.Δ.Ε..

Στο πλαίσιο αυτό η υποχρηματοδότηση παραγωγικών Υπουργείων, όπως το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, των Ο.Τ.Α. και των προβληματικών ήδη τομέων της Υγείας και της πρόνοιας θα συντείνουν με την όξυνση των προβλημάτων και των αναπαραγωγή των αδιεξόδων, το μίζερο κλίμα που θα αποδομεί και θα ανατρέπει οποιαδήποτε αισιόδοξη προοπτική για ανάπτυξη και κοινωνική συνοχή.

Τις ίδιες επιφυλάξεις για το υπεραισιόδοξο αυτό σενάριο της ανάπτυξης, εκφράζει και το Γραφείο Προϋπολογισμού της Βουλής αναφερόμενο επιπρόσθετα στις υφεσιακές επιδράσεις των προκυκλικών μέτρων, του φοροκεντρικού χαρακτήρα του Προϋπολογισμού του 2017 και στις επιδράσεις της παρατεταμένης λιτότητας και του αισθήματος της κοινωνικής αδικίας.

Εξάλλου και η ίδια η Εισήγηση του Προϋπολογισμού αναγνωρίζει τις αβεβαιότητες και  τους κινδύνους. Ουσιαστικά πρέπει να «συνωμοτήσει το σύμπαν» για να επιτευχθούν οι στόχοι του Προϋπολογισμού.

Προφανώς και το υπεραισιόδοξο Κυβερνητικό σενάριο για το 2017, εκτός των οικονομικών δεδομένων και του κλίματος, έχει αντίπαλο τις Κυβερνητικές  αμφιθυμίες, την πολιτική αβεβαιότητα, τους Κυβερνητικού τακτικισμούς και την αδυναμία του ετερόκλητου κυβερνητικού σχηματισμού να προσελκύσει επενδύσεις και να αξιοποιήσει ακόμα και αυτή την περιουσία του Ελληνικού Δημοσίου.

Πολύ περισσότερο που η χθεσινή απόφαση του Eurogroup υποδηλώνει την πλήρη αδυναμία της Κυβέρνησης για επαναδιαπραγμάτευση των όρων του μνημονίου με τους οποίους δέσμευσε τη Χώρα και αποδέχεται στόχους για πρωτογενή πλεονάσματα του 3,5% και μετά το 2018 υπονομευτικά για την πορεία ανάπτυξης.

Δυστυχώς η Κυβέρνηση, αφού πρώτα ως αντιπολίτευση υπονόμευσε  την πορεία της χώρας, αυτοϋπονομεύθηκε με τις γνωστές αυταπάτες και τώρα είναι δέσμια των όσων συμφώνησε και υπόγραψε ο κ. Τσίπρας.

Συμπερασματικά ο Προϋπολογισμός του 2017, με τα νέα φορολογικά βάρη και περικοπές που περιέχει, καθώς και οι γενικότερες εξελίξεις δεν μπορεί να κάνει κανέναν αισιόδοξο, παρά μόνο τα Κυβερνητικά στελέχη, για την πορεία της Οικονομίας και της χώρας.

Το ζοφερό τοπίο του «μαύρου Οκτώβρη» της απώλειας των 80.000 θέσεων εργασίας, της αναπαραγωγής των συζητήσεων για υποκατώτατο μισθό, για υπερελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, για ομαδικές απολύσεις και ΛΟΚ-ΑΟΥΤ, των πλειστηριασμών, αυτών δηλαδή που εμείς είχαμε αποτρέψει και επανέφερε στο τραπέζι η υπερήφανη διαπραγμάτευση της Κυβέρνησης, σύμφωνα με τη χθεσινή απόφαση του Eurogroup  είναι η έρημος του κ. Τσίπρα μέσα στην οποία αγωνίζονται να επιβιώσουν οι απογοητευμένοι και ταλαιπωρημένοι πολίτες. Και οι κραυγές που ακούγονται είναι οι κραυγές αγωνιάς και απόγνωσης  των πολιτών.

Η Κυβέρνηση  δυστυχώς αδυνατεί να λειτουργήσει ως κινητήρια δύναμη που θα ωθούσε τις υγιείς παραγωγικές και κοινωνικές δυνάμεις να συνταχθούν σε ένα σχέδιο μακράς πνοής, εξόδου της χώρας από την κρίση και σταθερού πολιτικού περιβάλλοντος καλλιεργεί και αναπαράγει συνεχώς νέες αβεβαιότητες.

Αυτός ο κρίσιμος παράγοντας απουσιάζει, πολύ περισσότερο δε που υποβαθμίζεται από μια λογιστικού χαρακτήρα αντιπαράθεση μεταξύ των δύο μεγαλύτερων κομμάτων που περιορίζονται στην κατάταξη δαπανών και εσόδων, πεπερασμένων μεγεθών, καθώς δεν μπορούν να προτείνουν μια διαφορετική πορεία, αυτή που έχει ανάγκη η χώρα.

Μια πορεία ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής.

Η διαμόρφωση αυτού του κρίσιμου παράγοντα, από τον οποίο εξαρτάται και η επαναδιαπραγμάτευση του μακροοικονομικού και δημοσιονομικού σχεδιασμού για τη χώρα όπως τον συνομολόγησε ο κ. Τσίπρας, και τα βρίσκει συνεχώς μπροστά του, προϋποθέτει να υπερβούμε την λογική που βυθίζει τη χώρα στο όνομα κομματικών στρατηγικών του «φύγε εσύ, να έρθω εγώ» με αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών και αλλαγή πολιτικής για τη  μετατροπή της αδιέξοδης αυτής αντιπαράθεσης σε πολιτική εθνικής συνεννόησης και μακροχρόνιου σχεδίου εξόδου από τα μνημόνια.

 

Αυτό είναι το σχέδιο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης και σε αυτή την κατεύθυνση εργαζόμαστε συστηματικά, ώστε να μην μετατραπεί η απογοήτευση των Δημοκρατικών πολιτών που παρασύρθηκαν από τα ψέματα του ΣΥΡΙΖΑ σε συντηρητική παλινόρθωση και νέα αδιέξοδα.

 

Και ως Εισηγητής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, θέλω να στείλω ένα μήνυμα. Θα αντέξουμε σε αυτή τη γραμμή, παρά τον πόλεμο όσων μας θέλουν δεκανίκια του ενός ή του άλλου,  γιατί τη δική μας έρημο την περάσαμε το 2015.

Έχουμε ήδη καταθέσει τις προτάσεις μας για το σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, για την προσέλκυση επενδύσεων, τη φορολογική μεταρρύθμιση και σταθερότητα, για την ανάπτυξη με δουλειά και εργασιακά δικαιώματα, για τον κοινωνικό διάλογο και τις ΣΣΕ ως χρήσιμα εργαλεία συνεννόησης για τα «κόκκινα» στεγαστικά δάνεια για τις προοδευτικές μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη ο τόπος.

Αναγνωρίζεται και γίνεται αποδεκτή η προσπάθεια μας και οι προτάσεις της Δημοκρατικής Συμπαράταξης  από την κοινωνία και τους πολίτες και ελπίζουμε με την αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών, που δεν θα αργήσουν να έλθουν, θα τους ξαναδώσουμε την ελπίδα, αυτή που εμπορεύτηκε αγοραία ο ΣΥΡΙΖΑ και τους τη στέρησε με την πολιτική του.

 

Ευχαριστώ.