* από την διακαναλική συνέντευξη Τύπου

«Η παράταξη ενώνεται στην κοίτη της, κανείς δε μπορεί να τη διασπάσει. Η χρήσιμη ψήφος είναι η ψήφος στο ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ είναι αυτό εδώ, που άντεξε και που κράτησε τη χώρα.»

 

Θα επιλεγεί η σταθερότητα και η πρόοδος, ή η αβεβαιότητα και η οπισθοχώρηση;

Πολύ μεγαλύτερη σημασία έχει τώρα, σε αυτή ειδικά την εκλογική αναμέτρηση, όχι το ποιος θα κυβερνήσει, αλλά προς τα πού θα πάει η χώρα, τα επόμενα πάρα πολλά χρόνια.
Άρα το ερώτημα είναι εάν θα κάνουμε το ένα βήμα μπροστά για την έξοδο από την κρίση, το μνημόνιο, την επιτήρηση της τρόικας, έτσι ώστε να πάμε στο νέο καθεστώς, το πολύ πιο χαλαρό, πολύ πιο φιλικό, της προληπτικής πιστωτικής γραμμής και να επανέλθουμε στις αγορές, στην ομαλότητα. Ή εάν θα κάνουμε πολλά βήματα πίσω. Αυτό σημαίνει ότι θα χαθούν όσα κερδίσαμε με θυσίες, με κόπους του ελληνικού λαού.
Το ερώτημα είναι εάν θα επιλεγεί η σταθερότητα και η πρόοδος, ή εάν θα επιλεγεί η αβεβαιότητα και η οπισθοχώρηση. Ο ελληνικός λαός θα βρει στην κάλπη στις 25 Ιανουαρίου γιατί αυτή είναι η υποχρέωσή μας, τη χώρα ακέραιη. Την οικονομία να λειτουργεί, τις τράπεζες να υπάρχουν και να λειτουργούν. Την κυβέρνηση να είναι σε ετοιμότητα. Το ευρώ να είναι το νόμισμά μας και τους εταίρους μας να περιμένουν την ολοκλήρωση της διαπραγμάτευσης. Και φυσικά τις αγορές να περιμένουν τι θα γίνει στην Ελλάδα, εάν θα προχωρήσουμε στην ανάκτηση του χαμένου εδάφους, ή εάν θα έχουμε προβλήματα, αβεβαιότητες, αμηχανίες.

Έχει λοιπόν πολύ μεγάλη σημασία το ποιος θα είναι πρώτος και ποιος δεύτερος αναμφίβολα. Αλλά ακόμη πιο μεγάλη σημασία έχει το ποιος θα είναι τρίτος. Το ποιος θα έχει την τρίτη εντολή, ποιος θα μπορέσει να παίξει πιο αποφασιστικά το ρόλο του εγγυητή της εθνικής σταθερότητας, όχι της κυβερνητικής σταθερότητας.
Έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία αυτός ο παράγοντας ο τρίτος να έχει την ευθύνη, να έχει δοκιμαστεί, να έχει τη γνώση, να έχει την εμπειρία.

Το κρίσιμο ποσοστό είναι το ποσοστό που θα πάρει το ΠΑΣΟΚ – Δημοκρατική Παράταξη.

Στις ευρωεκλογές η Ν.Δ. ήρθε δεύτερη. Πρώτο κόμμα ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ. Η κυβέρνηση κρατήθηκε, η εθνική στρατηγική διαφυλάχτηκε, η διαπραγμάτευση προχώρησε και θα την είχαμε ολοκληρώσει εάν δεν είχαμε την προεδρική εκλογή, άρα τη θεσμική δυνατότητα να επιβάλει η αντιπολίτευση τη διάλυση της Βουλής, χάρη στο ποσοστό το δικό μας. Χάρη στο ποσοστό της παράταξής μας. Κι αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία, όπως μεγάλη σημασία έχει και το γεγονός ότι και στις εκλογές του 2012, όπως θυμάστε, αλλά και στις ευρωεκλογές, το πραγματικό ποσοστό που πήρε το ΠΑΣΟΚ στην κάλπη την ημέρα των εκλογών, ήταν διπλάσιο από το ποσοστό των δημοσκοπήσεων. Το λέω αυτό για να το έχουμε ως ένα συγκριτικό στοιχείο. Και βέβαια έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία να δοθεί μια ψήφος η οποία και για το τρίτο κόμμα που είναι καταλυτικός παράγοντας, να είναι μια κρίσιμη και χρήσιμη ψήφος, πρωτίστως εθνικά, αλλά και παραταξιακά.

 

Το θέμα είναι αν θα βγούμε από το Μνημόνιο για να πάμε στο χάος, ή αν θα βγούμε από το Μνημόνιο για να πάμε προστατευμένα στις αγορές

Η άγονη στάση της αντιπολίτευσης, το γεγονός ότι όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης είχαν δηλώσει ότι δεν πρόκειται να συναινέσουν στην εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ιδίως είπε καθαρά ότι δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα της κυβέρνησης να διαπραγματεύεται, δεν αναγνωρίζει τις δεσμεύσεις και τις υπογραφές, δεν αναγνωρίζει την αρχή της συνέχειας του κράτους, αυτό προκάλεσε τεράστια αντίδραση διεθνώς.

Η διασταύρωση της διαπραγμάτευσης και της προεδρικής εκλογής και η άγονη στάση της αντιπολίτευσης, δυστυχώς συμπεριλαμβανομένης και της Χρυσής Αυγής -γιατί χωρίς τις ψήφους της Χρυσής Αυγής δεν μπορούσε να επιτευχθεί αυτό – μας οδήγησε σε μια πάρα πολύ δύσκολη κατάσταση.

Στις 31 Δεκεμβρίου 2014 έληξε το Μνημόνιο το ευρωπαϊκό, το δάνειο το ευρωπαϊκό, το μεγάλο και φτηνό δάνειο. Άρα, ούτως ή άλλως, τίθεται εκ των πραγμάτων το ζήτημα της εξόδου από το Μνημόνιο. Το θέμα είναι αν θα βγούμε από το Μνημόνιο για να πάμε στο χάος, ή αν θα βγούμε από το Μνημόνιο για να πάμε προστατευμένα στις αγορές, με θώρακα. Άρα το χρονοδιάγραμμα της διαπραγμάτευσης ήταν δεδομένο, το χρονοδιάγραμμα της προεδρικής εκλογής δεδομένο εκ του Συντάγματος, αυτά διασταυρώθηκαν και κάναμε το καλύτερο δυνατό.

Τώρα, οι ένθερμοι οπαδοί της αντιμνημονιακής πολιτικής, λένε «θα ζητήσουμε κι άλλο Μνημόνιο ,παράταση άλλους δυο μήνες, άλλους τέσσερις μήνες, συνολικά έξι μήνες, γιατί όχι ένα χρόνο» χωρίς νέο δάνειο. Μνημόνιο και τρόικα χωρίς δάνειο. Δηλαδή μόνο τα κακά, χωρίς τίποτε το καλό! Αυτό πια είναι η κορυφαία αντίφαση. Επειδή δεν έχουμε τι να κάνουμε, να μείνουμε στο Μνημόνιο, να είμαστε υπό κηδεμονία. Αυτό είναι μια αντιστροφή των ρόλων και της πραγματικότητας και αυτό βλάπτει την οικονομία, τις επενδύσεις, την απασχόληση, την ανάπτυξη του νέου σχήματος που φανταζόμαστε για τη χώρα και βεβαίως βλάπτει και το πολιτικό κλίμα.

 

Δεν έχουμε εκλεκτικές συγγένειες με τη Νέα Δημοκρατία

Η ΝΔ αποδέχτηκε εν τέλει αυτά που λέγαμε σε πολλά κρίσιμα θέματα γιατί εμείς είμαστε οι θεματοφύλακες της εθνικής στρατηγικής. Επί πολύ καιρό σηκώσαμε το βάρος μόνοι, όταν η ΝΔ έβρισκε τα λεγόμενα ισοδύναμα του Ζαππείου, υποσχόταν κι αυτή ένα δικό της παράδεισο και ζούσε την αντιμνημονιακή πολιτική της και πήγαινε και στην πλατεία Συντάγματος μαζί με τους Αγανακτισμένους.

Από το Νοέμβριο του 2011 και μετά η ΝΔ ανέβλεψε και ανέκρουσε πρύμνα και άλλαξε πολιτική και τότε το έκανε αυτό και ο κ. Καρατζαφέρης και αργότερα, τον Ιούνιο του 2012 το έκανε και η ΔΗΜΑΡ του κ. Κουβέλη η οποία βεβαίως στη συνέχεια ακολούθησε την καμπύλη που ξέρουμε, έως την πλήρη πολιτική εξαέρωση.

Άρα εμείς συμφωνούμε με τη ΝΔ επειδή η ΝΔ προσχώρησε στις αντιλήψεις μας, αλλά δεν το έκανε ούτε ολοκληρωμένα, ούτε με τον τρόπο που θέλουμε, ούτε με το ύφος ούτε με την αισθητική που θέλουμε.

Πρέπει να θυμηθείτε τι είναι αυτό που έχει εισφέρει το ΠΑΣΟΚ, με τον αγώνα των βουλευτών του και των υπουργών του, όλο αυτό το διάστημα στην Κυβέρνηση συνεργασίας. Έχουμε συνεισφέρει όλες τις προτάσεις για την διαπραγμάτευση και δεν μας άκουσαν. Στην αρχή, στην κρίσιμη φάση, το καλοκαίρι του 2012 ο κ. Σαμαράς με τον κ. Κουβέλη ακολουθούσαν μια γραμμή, εμείς λέγαμε πρώτα μακροοικονομικό πλαίσιο και μετά τα μέτρα, αλλά τότε δεν μας άκουγε κανείς.

Και στη συνέχεια, δώσαμε αγώνα για θέματα που έχουν σχέση με τα δικαιώματα -αντιρατσιστικός νόμος, σύμφωνο συμβίωσης, ζητήματα ιθαγένειας. Δεν μας άκουσαν στον εκλογικό νόμο, αν είχαμε καταργήσει το bonus τώρα η κατάσταση θα ήταν τελείως διαφορετική πολιτικά.

Θα υπήρχαν οι 100 δόσεις στα ασφαλιστικά Ταμεία και το δημόσιο χωρίς το ΠΑΣΟΚ; Θα υπήρχαν τα προγράμματα υπέρ των ανέργων; Θα υπήρχε το «Βοήθεια στο Σπίτι» μέσω των Δήμων; Θα υπήρχε το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα που τώρα εφαρμόζεται πιλοτικά; Θα υπήρχαν τα μέτρα για τους αναπήρους; Θα υπήρχε όλη η μέριμνα για την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη οποιουδήποτε, ανεξαρτήτως καθεστώτος ασφάλισης; – για να δώσω μερικά παραδείγματα.

 

Και βεβαίως η συμβολή μας στη διαπραγμάτευση στις κρίσιμες φάσεις, στην αξιοπιστία έναντι του εξωτερικού και έναντι των αγορών, είναι καταλυτική.

Και δε μιλάω τώρα για ζητήματα ήθους, αισθητικής και δεοντολογίας, όπως η «αρπαγή», όχι της Περσεφόνης, αλλά μιας Υφυπουργού η οποία τοποθετήθηκε από το ΠΑΣΟΚ και αν είναι ποτέ δυνατόν να ασχολείται τώρα ένα κόμμα που διεκδικεί την εξουσία με το να πάρει ένα στέλεχος κάπου ενώ το έχει υποδείξει το άλλο κόμμα στην Κυβέρνηση. Υπάρχουν όρια δεοντολογίας.

Εμείς έχουμε ένα μέτωπο που υπερασπιζόμαστε που είναι το μέτωπο της αλήθειας και της εθνικής προοπτικής και οφείλουμε να λέμε την ουσιώδη εκτίμησή μας για όλα τα άλλα κόμματα. Δεν έχουμε εκλεκτικές συγγένειες με τη Νέα Δημοκρατία επειδή κυβερνήσαμε ένα διάστημα με τη Νέα Δημοκρατία.

 

Να μετέχουν στην ευθύνη όλες οι πολιτικές δυνάμεις που ανήκουν στο δημοκρατικό τόξο και δηλώνουν υπέρ του ευρωπαϊκού προσανατολισμού

Το σωστό για τον τόπο είναι να μετέχουν στην ευθύνη όλες οι πολιτικές δυνάμεις που ανήκουν στο δημοκρατικό τόξο και δηλώνουν υπέρ του ευρωπαϊκού προσανατολισμού.
Δεν ξέρω ποιος θα είναι πρώτος, ποιος είναι δεύτερος. Αλλά ας πάρουμε την υπόθεσή σας ότι θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτος. Ας πάρουμε το ένα σενάριο. Εφαρμόζονται όλα όσα έχει υποσχεθεί κατά γράμμα: Μονομερείς ενέργειες, σκληρή διαπραγμάτευση, καταγγελία, προωθούμε τη στρατηγική μιας άλλης ριζοσπαστικής Ευρώπης, με δεδομένους τους ευρωπαϊκούς σχηματισμούς και συσχετισμούς, τις Κυβερνήσεις, τα Κοινοβούλια, τα εκλογικά σώματα. Αυτό λοιπόν θα οδηγήσει σε μία ρήξη, σε μία έκρηξη. Η Ελλάδα μπορεί βεβαίως να γίνει το νέο Αρκάδι, να γίνει το Κούγκι και μετά να καταθέτουν στεφάνια στο μνημείο της όλοι οι Ευρωπαίοι, στο όνομα της προόδου, αλλά θα έχουμε καταστραφεί. Η άλλη εκδοχή είναι η εκδοχή της μεταστροφής.

Πάρτε μια από τις δύο εκδοχές, είτε εφαρμόζονται κατά γράμμα τα υπεσχημένα και οδηγούμαστε σε ρήξη, αδιέξοδο με τεράστιες συνέπειες, είτε γίνεται η μεταστροφή ,η κυβίστηση και φυσικά όλοι αυτοί οι οποίοι έχουν δεσμευθεί αντιδρούν εσωτερικά. Οι άνθρωποι οι οποίοι εκφράζουν πεποιθήσεις ότι πρέπει να εφαρμοστούν άλλες πολιτικές, οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με την Ευρώπη, με τους συσχετισμούς, με τις αγορές και με την οικονομική κατάρρευση της χώρας. Όπως κι αν το πάρεις, είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα.

Εμείς λοιπόν θα επιμείνουμε, όχι γιατί είμαστε κυβερνητικός μπαλαντέρ, δε μας ενδιαφέρει να είμαστε στην κυβέρνηση. Θα επιμείνουμε στο να εφαρμοστεί και να κληθεί και να εγγυηθεί όλος ο ελληνικός λαός μία εθνική στρατηγική. Το εθνικά επιβεβλημένο και το εθνικά επιβεβλημένο είναι να είναι μέσα όλες οι δυνάμεις που οφείλουν να είναι μέσα, κάτι που δεν το κατορθώσαμε το 2012, αλλά πρέπει να το κατορθώσουμε το 2015. Και δεν υπάρχει τώρα η δυνατότητα επανάληψης των εκλογών, ο εκβιασμός των διπλών εκλογών, γιατί θα χάσουμε χρόνο, θα χάσουμε ευκαιρίες.

 

Θα δώσουμε στον κόσμο προοπτική ή θα τον οδηγήσουμε σε μια περιπέτεια λατινοαμερικάνικου ή τριτοκοσμικού χαρακτήρα;

Οι κόκκινες γραμμές είναι το πλαίσιο της εθνικής στρατηγικής. Δε μπορούμε ν’ αφήσουμε να καταστραφεί η χώρα, πρέπει να ολοκληρωθεί η διαπραγμάτευση. Δε θ’ αφήσουμε να κρεμαστεί η χώρα στα μανταλάκια των διεθνών Μέσων Ενημέρωσης και των σπεκουλαδόρων των αγορών.

Θέλουμε πολιτική συναίνεση, συστράτευση, θεσμική σταθερότητα. Δε μπορεί να υπάρχει ρεβανσισμός. Πρέπει να υπάρξει συναινετική εκλογή του νέου Προέδρου της Δημοκρατίας, πρέπει να υπάρξει κατάργηση του μπόνους και αλλαγή του εκλογικού συστήματος, πρέπει να ξεκινήσει μια συναινετική αναθεώρηση που να διατηρεί την εγγύηση της αυξημένης πλειοψηφίας για την τελευταία φάση της που είναι η κρίσιμη.

Και βεβαίως, πρέπει να εφαρμόσουμε μια πολιτική ασφάλειας και διαχείρισης των εθνικών θεμάτων, η οποία επίσης να είναι άξια της ιστορίας και των προκλήσεων του τόπου μας, της πατρίδα μας. Θα δώσουμε στον κόσμο προοπτική ή θα τον οδηγήσουμε σε μια περιπέτεια λατινοαμερικάνικου ή τριτοκοσμικού χαρακτήρα; Θα δώσουμε στον κόσμο ανάκαμψη, ρευστότητα στις επιχειρήσεις του, χρηματοδότηση, θέσεις εργασίας; Αυτοί είναι για μας οι κρίσιμοι παράγοντες και αυτές είναι οι κόκκινες γραμμές.

 
Αν η ΝΔ κυβερνούσε μόνη της θα είχαν ψηφιστεί μέτρα, που δεν τα ψηφίσαμε εμείς, που εμείς τα ανακόψαμε

Έχει κατηγορηθεί η ΝΔ ότι είναι παρακολούθημα της πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, γιατί προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ και πλήρωσε το κόστος συγκεντρωμένο, συμπυκνωμένο. Εμείς δεν προσχωρήσαμε σε καμία πολιτική της ΝΔ. Η διαπραγμάτευση σε μια κυβέρνηση συνεργασίας δεν είναι η διαπραγμάτευση εσωτερικά, μεταξύ των κομμάτων των ελληνικών. Η κρίσιμη διαπραγμάτευση είναι εξωτερικά. Με τους εταίρους, με την τρόικα, με τις αγορές.

Βεβαίως, υπάρχουν διαφορές ιδεολογικές, υπάρχουν διαφορές ιστορικές. Εμάς μας ενδιαφέρει πάρα πολύ το ζήτημα της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων, της πολυφωνίας, της ανεκτικότητας, του κράτους δικαίου. Μας ενδιαφέρει πάρα πολύ το ζήτημα του κοινωνικού κράτους. Μας ενδιαφέρει πάρα πολύ να μην αποσαθρωθεί το σύστημα των εργασιακών σχέσεων.

Αν η ΝΔ κυβερνούσε μόνη της, δε θα ήταν τα πράγματα έτσι. Διότι θα είχαν ψηφιστεί μέτρα που δεν τα ψηφίσαμε εμείς, δεν τα θέλαμε εμείς, τα ανακόψαμε και θεωρούμε ότι πολύ καλά κάναμε ,γιατί αυτό το κάναμε στο όνομα του εθνικού συμφέροντος, του συμφέροντος των πιο ευπαθών κοινωνικών ομάδων αλλά και του συμφέροντος της ανάπτυξης και της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Και το ίδιο, εφ’ όσον μας δώσει τη δύναμη ο ελληνικός λαός, θα κάνουμε και μετεκλογικά στο πλαίσιο του συσχετισμού δυνάμεων που θα διαμορφωθεί στη νέα Βουλή με την ψήφο του ελληνικού λαού


Η συζήτηση για το λεγόμενο Grexit είναι μια συζήτηση εσφαλμένη, είναι μια συζήτηση επικίνδυνη, είναι μια συζήτηση άδικη για τη χώρα

Η συζήτηση για το λεγόμενο Grexit δηλαδή για την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, είναι μια συζήτηση εσφαλμένη, είναι μια συζήτηση επικίνδυνη, είναι μια συζήτηση άδικη για τη χώρα.

Δεν υπάρχει νομικά τρόπος να βγεις από το ευρώ. Σωστό. Μπορείς όμως να γίνεις φτωχός και έρημος με την ψευδαίσθηση ότι έχεις ευρώ, με την ψευδαίσθηση ότι ανήκεις στη ζώνη του ευρώ, αλλά δεν έχεις ευρώ στις Τράπεζές σου, δεν έχεις ευρώ στις αγορές. Οπότε μόνος σου θα αναγκαστείς να ψάξεις μια άλλη λύση. Δεν θέλω να τα σκέφτομαι τα σενάρια αυτά, εγώ έχω αντιμετωπίσει ως Υπουργός Εξωτερικών προτάσεις φιλικού χωρισμού, να βγει η Ελλάδα από το ευρώ, αλλά αυτό σήμαινε ότι θα κλείσουν τα ATMς, θα υπάρχουν περιορισμοί ,όπως αυτοί που υπήρξαν στην Κύπρο για πολλούς μήνες.

Η Ελλάδα, για το καλό των Ελλήνων και του εισοδήματός τους και του επιπέδου ζωής τους, πρέπει να είναι μέσα στο ευρώ, αλλά από εκεί και πέρα χρειάζεται να είμαστε σώφρονες, να είμαστε σοβαροί, να μην κάνουμε τσάμπα μαγκιές, να μην παίζουμε με τη φωτιά. Γιατί αν το κάνουμε αυτό, παρά το κόστος που έχει, η Ευρώπη θα μας ρίξει στο γκρεμό για λόγους παιδαγωγικούς άλλων, για να στείλει καθαρά μηνύματα στη Γαλλία, στην Ιταλία, σε άλλες χώρες.

Εάν εμείς κάνουμε λάθη, αν εμείς κάνουμε κινήσεις οι οποίες είναι μονομερείς, αν εμείς προκαλέσουμε μόνοι μας πιστωτικό γεγονός διακόπτοντας την καταβολή τόκων και χρεολυσίων για παράδειγμα, δε μας φταίει κανείς. Η διεθνής αγορά θ’ αντιδράσει λέγοντας ότι «η Ελλάδα πτώχευσε». Θα σταματήσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα να δίνει ρευστότητα, ο κάθε καταθέτης θα σκεφτεί διαφορετικά, άρα θα οδηγηθούμε μόνοι μας σε αδιέξοδο. Δε θα μας βγάλει κανείς από το ευρώ. Μπορεί μόνοι μας με εσφαλμένες πολιτικές επιλογές να οδηγηθούμε στην ανάγκη είτε να μείνουμε ταπεινωμένοι και φτωχοί μέσα στο ευρώ, είτε να φύγουμε. Δεν υπάρχει απειλή gr-exit απ’ έξω, υπάρχει απειλή gr-exit από εσφαλμένες και επικίνδυνες, αδικαίωτες, ερασιτεχνικές επιλογές.


Είναι το χρέος βιώσιμο;

Το χρέος της Ελλάδας το 2009 ήταν μη εξυπηρετήσιμο, μη βιώσιμο, μη αναχρηματοδοτούμενο. Έπρεπε να υπάρξει παρέμβαση στο χρέος από το πρώτο πρόγραμμα του 2010. Δεν υπήρξε παρέμβαση στο χρέος.

Όταν ανέλαβα Υπουργός Οικονομικών τον Ιούλιο του 2011 το βασικό μας θέμα ήταν να πάρουμε ένα νέο πρόγραμμα μεγαλύτερο, ένα πολύ μεγαλύτερο δάνειο, άλλα 130 δισ. ευρώ με πολύ καλύτερα επιτόκια και να κάνουμε παρέμβαση στο χρέος. Σπάσαμε τη λογική της μη παρέμβασης τον Ιούλιο του 2011, όταν έγινε δεκτή η αρχή του κουρέματος με 21%. Συνεχίσαμε τη διαπραγμάτευση με πολύ μεγάλη πίεση και φτάσαμε σε ένα κούρεμα, του χρέους που κατείχαν οι ιδιώτες, όλες οι ιδιωτικές αγορές παγκοσμίως, κατά 53,5%. Αυτό σήμαινε ότι τελικά σε όρους καθαρής παρούσης αξίας, αν λάβει κανείς υπόψη τη διάρκεια και το επιτόκιο, κουρέψαμε 180 δισ. ευρώ, 80% του ΑΕΠ, το μεγαλύτερο κούρεμα στα χρονικά της διεθνούς οικονομίας. 116 δισ. ευρώ ονομαστικά, τα οποία πρέπει να τα δει όμως κανείς σε καθαρή παρούσα αξία.

Η μεγαλύτερη επέμβαση είναι η αναδιάρθρωση. Το χρέος έφυγε από τους ιδιώτες, πήγε σε κράτη και σε θεσμούς, μόνο το 10% είναι στην αγορά και μπορεί να σπεκουλάρει η αγορά. Η μέση διάρκεια έγινε πολύ μεγάλη, 16 χρόνια. Το μέσο επιτόκιο έγινε 2,1%, πάρα πολύ μικρό. Υπήρξε περίοδος χάριτος.

Το σημαντικότερο; Δεσμευθήκανε οι εταίροι μας ρητά με απόφασή του Eurogroup ότι όταν η Ελλάδα ολοκληρώσει το πρόγραμμα και πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα να γίνουν και περαιτέρω διευθετήσεις για μείωση του χρέους. Τεχνικά, το χρέος είναι βιώσιμο, λέει ο ευρωπαϊκός μηχανισμός σταθερότητας, ο κ. Ρέγκλινγκ. Γιατί είναι βιώσιμο; Διότι πληρώνουμε για την εξυπηρέτησή του τόκους και χρεολύσια μόνον το 40% αυτών που πληρώναμε το 2010, άρα είναι σα να έχουμε κουρέψει το χρέος κατά 60%.

Όμως, εμάς δε μας ενδιαφέρει η βιωσιμότητα για 10 χρόνια, θέλουμε βιωσιμότητα για 30, 40 χρόνια. Περιμένουν οι Ευρωπαίοι τώρα να πάμε στη συζήτηση αυτή, να συμφωνήσουμε, όχι μονομερώς, διότι αν κινηθούμε μονομερώς θα έχουμε απέναντί μας τις αγορές που θα πουν ότι χρεοκοπήσαμε, θα έχουμε απέναντί μας λαούς ευρωπαϊκούς, κοινοβούλια ευρωπαϊκά, κυβερνήσεις ευρωπαϊκές, όχι τις μεγάλες, τις μεσαίες και τις μικρές κυβερνήσεις.

Άρα πρέπει να πάμε στη λογική του πλαισίου που έχουμε συμφωνήσει από το 2012, που αυτό περιλαμβάνει: Την επέκταση της εξόφλησης που σημαίνει μείωση του χρέους. Τα επιτόκια τα οποία μπορούν να γίνουν ακόμη χαμηλότερα, τη σταθεροποίηση των κυμαινομένων επιτοκίων, επιστροφή και άλλων κερδών από τις κεντρικές τράπεζες των κρατών μελών και άλλες πολλές παρεμβάσεις που δε θέλω να τις αναφέρω τώρα για να μην γινόμαστε κουραστικοί τεχνικά. Όλα αυτά είναι κούρεμα, γιατί όλα αυτά τελικά επηρεάζουν τον όγκο του χρέους σε καθαρή παρούσα αξία.

Πώς εξηγείται η Ελλάδα που έχει καλύτερα οικονομικά στοιχεία, καλύτερο ρυθμό ανάπτυξης, μεγαλύτερο πρωτογενές πλεόνασμα από την Πορτογαλία, να έχει αποδόσεις των δεκαετών ομολόγων της που φτάνουν περίπου το 11% και άρα είμαστε πρακτικά εκτός αγορών, ενώ η Πορτογαλία έχει 2% αποδόσεις. Οι λόγοι είναι αμιγώς πολιτικοί. Βγάζουμε τα μάτια μας με τα χέρια μας. Επειδή δεν έχουμε συναίνεση, επειδή δεν έχουμε κοινή λογική, επειδή δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε. Άρα εμείς δε θα αφήσουμε αν περνάει από το χέρι μας, να γίνουν ενέργειες οι οποίες είναι βλαπτικές και επικίνδυνες χωρίς αποτέλεσμα, διότι μονομερώς πώς θα κινηθείς, τι θα κάνεις; Θα βρεθείς εκτός αγορών, εκτός γίγνεσθαι; Θα σου κόψουν το ΕΣΠΑ, θα σου κόψουν την ΚΑΠ, την κοινή αγροτική πολιτική.

Δε θα αφήσουμε λοιπόν να γίνουν τέτοιου είδους τσαπατσουλιές, επικίνδυνοι ερασιτεχνισμοί και ψευτολεβεντιές, διότι οι άλλοι κρατούν πολλούς μοχλούς στα χέρια τους, αλλά θα οδηγήσουμε τα πράγματα στην πλήρη αξιοποίηση του πλαισίου που έχει διαμορφωθεί και που θα μας δώσει και άλλο πολύ σημαντικό κούρεμα του χρέους.


Η ψήφος στο ΠΑΣΟΚ είναι ψήφος είναι η κρίσιμη ψήφος, είναι η χρήσιμη ψήφος, είναι η παραταξιακά και εθνικά ωφέλιμη ψήφος.

Κάποιοι προέβαλαν το σενάριο ότι μπορεί ένα τέτοιο σχήμα (το ΚΙΔΗΣΟ), να κόβει ψήφους από το ΣΥΡΙΖΑ και να βοηθάει τη ΝΔ, τη Δεξιά. Υπήρχε κι αυτό το σενάριο. Μπορεί κάποιοι να πίστεψαν ότι το ΚΙΔΗΣΟ θα βοηθήσει τον κ. Σαμαρά και τη ΝΔ η οποία θα κόψει ψήφους από το ΣΥΡΙΖΑ. Απεδείχθη ότι κόβει κάποιους λίγους ψήφους από το ΠΑΣΟΚ, εδώ το θέμα είναι -είδαμε το συσχετισμό, είδαμε τις δημοσκοπήσεις -ποια ψήφος είναι κρίσιμη, είναι χρήσιμη, είναι παραταξιακά ωφέλιμη και εθνικά ωφέλιμη.

Λοιπόν η απάντηση είναι η ψήφος στο ΠΑΣΟΚ και περιμένουμε τους πάντες και αυτούς που δεν εκφράζονται από τη σημερινή ηγεσία -αλλά οι ηγεσίες έρχονται και παρέρχονται, η παράταξη ανήκει στην ιστορία και στη λαϊκή της βάση- να συσπειρωθούν τώρα στις εκλογές αυτές στην παραταξιακή τους κοίτη ,στο σπίτι τους. Γιατί τώρα ο ρόλος μας είναι καθοριστικός για τη χώρα, αλλά και για το μέλλον της παράταξης, της Κεντροαριστεράς, της Δημοκρατικής Παράταξης.

 

Το Ποτάμι είναι είδος συνεταιρισμού αποτελούμενου από παλιά στελέχη, συνταξιούχους εθνικιστές, και δεξιούς νεοφιλελεύθερους…

Υπάρχει και το Ποτάμι του κ. Θεοδωράκη που το παραλληλίζω με τη ΔΗΜΑΡ. Η πορεία της παλιάς ΔΗΜΑΡ προδικάζει και αυτούς που πάνε να υποκαταστήσουν τη ρόλο της ως νέα ΔΗΜΑΡ. Αλλά το Ποτάμι δεν είναι ένα κόμμα που προέρχεται από την Ευρωπαϊκή Αριστερά, είναι ένα ετερόκλητο, ευκαιριακό σχήμα το οποίο είναι ένα είδος συνεταιρισμού, κοινοπραξίας, στο οποίο είναι παλιά στελέχη της ΔΗΜΑΡ, εμβληματικά, είναι πρόσωπα που δηλώνουν ότι είναι απολίτικα παντελώς. Είδα κάποιους συνταξιούχους οι οποίοι έχουν εθνικιστικές τάσεις, είδα πάρα πολλούς δεξιούς νεοφιλελεύθερους, τη Δράση, τον κ. Σκυλακάκη, την κα Ξαφά που ήταν στο επιτελείο του κ. Μητσοτάκη, είδα ανθρώπους οι οποίοι έχουν ταυτότητα.»

***