Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, σας ευχαριστώ για τη συμμετοχή σας στην πρώτη αυτή Σύνοδο της Εθνικής Οργανωτικής Επιτροπής για το συνέδριο της Δημοκρατικής Προοδευτικής Παράταξης. Μια σύνοδο που κατάφερε να γίνει ήδη από μόνη της ένα σημαντικό πολιτικό γεγονός και αυτό  είναι ένας εξαιρετικά θετικός οιωνός για το συνέδριο της παράταξης που το θέλουμε ένα μεγάλο εθνικό πολιτικό γεγονός, προγραμματικού χαρακτήρα.

Με τη σύνοδό μας αυτή, με τα όσα συζητήσαμε και με τα όσα αποφασίζουμε, η Δημοκρατική Προοδευτική Παράταξη είναι ήδη μια πραγματικότητα, είναι ήδη μια πολιτική οντότητα και αυτό είναι η πρώτη μας επιτυχία.

Αυτή η πρώτη σύνοδος της Εθνικής Οργανωτικής Επιτροπής του συνεδρίου, απέκτησε εκ των πραγμάτων χαρακτηριστικά καταστατικά. Ο τρίτος πόλος είναι εφικτός. Ο τρίτος πόλος σπάει το μικρό στείρο διπολισμό, που ούτως ή άλλως, είναι τεχνητός και αδιέξοδος και αναδεικνύει τα πραγματικά διλήμματα πάνω στα οποία καλείται να απαντήσει ο ελληνικός λαός, ο κάθε πολίτης ατομικά. Ο δικός μας χαρακτήρας νομίζω ότι ξεκαθάρισε πλήρως από τη συζήτηση και το συνέδριο θα έχει στη διάθεσή του, πιστεύω, μέσα από την ολοκλήρωση των εργασιών των ομάδων δουλειάς, πολύ σημαντικά κείμενα, σύγχρονα, ευθύβολα, κυρίως ειλικρινή.

Θα ήθελα απ’ όλα τα στοιχεία της ταυτότητάς μας σήμερα, κλείνοντας αυτή τη διαδικασία, να αναδείξω το πιο καθοριστικό που είναι ο ρόλος του εγγυητή της εθνικής σταθερότητας. Έχουμε ήδη μετακινηθεί από την απλή έννοια της κυβερνητικής σταθερότητας στην πολύ πιο ολοκληρωμένη έννοια της εθνικής σταθερότητας, που όπως είπαμε, έχει χαρακτηριστικά στρατηγικά, γι’ αυτό είναι εθνική. Έχει χαρακτηριστικά ενωτικά, έχει χαρακτηριστικά έντονης και βαθιάς υπευθυνότητας, έχει χαρακτηριστικά θεσμικά. Γι’ αυτό επιμένουμε πως είναι ανάγκη να προστατευθεί ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας. Και έχει χαρακτηριστικά τα οποία είναι τελικά προοδευτικά, γιατί όπως είπαμε και χθες, η ενότητα και η σταθερότητα ή θα είναι και εθνική και προοδευτική, ή δεν θα υπάρχει καθόλου.

Φίλες και φίλοι, φάνηκε απ’ όλα όσα είπατε πως είμαστε και θα παραμείνουμε πιστοί στις αρχές της αλήθειας και της ευθύνης. Δεν θα υποχωρήσουμε σε κανένα φαινόμενο δημαγωγίας και λαϊκισμού. Σε καμία απόπειρα εξαπάτησης του ελληνικού λαού. Σε καμία υπόσχεση επανόδου στις πρακτικές και στις νοοτροπίες προ του 2010 που τροφοδότησαν την κρίση. Όχι μόνο γιατί αυτό επιβάλλεται από την εμπειρία μας, την τόσο σκληρή, αλλά και γιατί αυτό νομίζω ότι προστατεύει τον αυτόνομο πολιτικό ρόλο της παράταξης. Η παράταξη υπάρχει και θα υπάρχει λέγοντας την αλήθεια. Δεν μπορεί να υπάρχει ως ουρά της αντίπαλης αντίληψης και νοοτροπίας.

Υπάρχει όμως πλέον και ευθύνη του πολίτη. Ο πολίτης μετά από όσα τραβήξαμε ως λαός και γνωρίζει και επιλέγει. Είναι  κύριος της μοίρας του. Επειδή έχω αναφερθεί πολλές φορές στο ζήτημα αυτό, θα πω σήμερα κάτι πάρα πολύ απλό: Για να σεβαστούν οι εταίροι μας τις θυσίες των Ελλήνων πολιτών, για να πειστούν πως πρέπει να συμφωνήσουμε στην ολοκληρωμένη πρότασή μας για την ασφαλή έξοδο από το μνημόνιο και την τρόικα, πρέπει εμείς οι ίδιοι, οι Ελληνίδες και οι Έλληνες, να σεβόμαστε τις θυσίες που έγιναν.

Είναι πραγματικά παράδοξο να ζητάμε από τους άλλους να τις κατανοήσουν και να τις σεβαστούν και εμείς οι ίδιοι να τις θέτουμε με επιπόλαιη ευκολία σε κίνδυνο.

Υπάρχουν διλήμματα. Ναι. Ποτέ η ιστορία δεν προχώρησε χωρίς διλήμματα. Και πράγματι η χώρα έχει αλλάξει σελίδα. Τα επιτεύγματα είναι πολλά, οι αριθμοί, οι δείκτες για την ελληνική οικονομία είναι  εξαιρετικά θετικοί και ευοίωνοι.

Όμως όλο το σύστημα είναι εύθραυστο γιατί η ευρωπαϊκή οικονομία  είναι  εύθραυστη. Γιατί η διεθνής οικονομία είναι  εύθραυστη. Και γιατί οι αγορές εξ ορισμού  βρίσκονται σε ένα ανοιχτό ανελέητο πόλεμο με τα κράτη, με όλα τα κράτη και τα πιο ισχυρά του κόσμου,  με τις ΗΠΑ, με τη Γερμανία. Γιατί, αφ´ης στιγμής διαμορφώθηκε η έννοια του δημοσίου χρέους, ακόμη και εάν αυτό είναι απολύτως ελεγχόμενο και χρηματοδοτούμενο, ακόμη και εάν αυτό είναι το αμερικάνικο ή το γερμανικό,  αφ’ ης στιγμής διαμορφώθηκε η έννοια του κρατικού ομολόγου, του «κυριάρχου ομολόγου», όπως λέγεται στα αγγλικά, οι αγορές έχουν αποκτήσει πολιτικά στοιχεία. Στοιχεία κυριαρχίας, συχνά ισχυρότερα από αυτά που έχουν οι μεγάλες δυνάμεις του κόσμου. Οι μεγάλες δυνάμεις που έχουν και στρατιωτική ισχύ, που θέτουν σε κίνδυνο τις ένοπλες δυνάμεις τους, παρεμβαίνοντας σε διάφορες κρίσεις. Αυτή είναι μια πραγματικότητα την οποία δεν μπορούμε να την αγνοήσουμε.

Ναι, είναι μεγάλο το ελληνικό δημόσιο χρέος. Μικρότερο απ’ ό,τι φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού, γιατί πετύχαμε μια ριζοσπαστική και γενναία αναδιάρθρωση και ένα τεράστιο κούρεμα. Αλλά είναι πάρα πολύ μικρό το ελληνικό χρέος, σε απόλυτους αριθμούς, μπροστά στο συνολικό χρέος της ευρωζώνης, μπροστά στο χρέος των μεγάλων οικονομιών της ευρωζώνης, μπροστά στο χρέος άλλων περιφερειακών οικονομιών μεταξύ των οποίων και αυτή των ΗΠΑ και η ζώνη του δολαρίου.

Άρα, όταν βρισκόμαστε μπροστά σε τέτοια φαινόμενα, όταν μπορούν συναλλαγές  μερικών εκατοντάδων μόλις εκατομμυρίων, 300 – 400 εκατομμυρίων, όχι παραπάνω, να επηρεάσουν όλους τους δείκτες στις αγορές ομολόγων ή στα εθνικά χρηματιστήρια, τότε αντιλαμβάνεστε πόσο εύθραυστη είναι η κατάσταση.

Είναι επιτυχία του ελληνικού λαού, ότι κατάφερε να αλλάξει όλα τα μακροοικονομικά και τα δημοσιονομικά δεδομένα, να φέρει τη χώρα στην πραγματικότητα σε κατάσταση όχι μόνο πρωτογενούς, αλλά και δημοσιονομικού πλεονάσματος. Να φέρει τις τράπεζες σε μια κατάσταση σταθερότητας, που σημαίνει πάρα πολλά για τους πολίτες, για τους καταθέτες, για τις επιχειρήσεις, που μας επιτρέπει να κάνουμε ριζικές παρεμβάσεις στο ιδιωτικό χρέος, στα κόκκινα δάνεια, την αναδιάρθρωση των δανείων και των επιχειρήσεων. Αλλά από την άλλη μεριά, όλα αυτά χρειάζονται ένα περιβάλλον σταθερότητας και σοβαρότητας, γιατί το πρώτο στοιχείο σε όλες τις αναλύσεις, σε όλες τις αγορές, σε όλα τα funds ,σε όλες τις τράπεζες, σε όλα τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, είναι το περιβόητο «country risk», ο πολιτικός κίνδυνος της χώρας, η σταθερότητα της χώρας.

Η σταθερότητα της χώρας δεν επηρεάζεται από μια φυσιολογική δημοκρατική εναλλαγή στην κυβέρνηση. Επηρεάζεται όμως από την ανευθυνότητα, από το λαϊκισμό, από τον ερασιτεχνισμό. Ναι, όπως είπα ,σε πέντε μόλις μέρες μπορούν να καταστραφούν οι θυσίες πέντε ετών, γιατί δεν θέλει παρά μόνο λίγες ώρες για να πεις ότι σταματάς την εξυπηρέτηση του χρέους. Δεν θέλεις παρά μόνο λίγες ώρες για να διαδόσεις διεθνώς ότι σπας μια συμφωνία και κινείσαι εκτός πλαισίου. Δεν θέλεις παρά μόνο λίγες ώρες για να κινητοποιήσεις όλες τις αγορές του κόσμου εναντίον σου, όλα τα Κοινοβούλια της ευρωζώνης, όλα τα μέσα ενημέρωσης του  διεθνούς  συστήματος ενημέρωσης.

Άρα τα διλήμματα είναι πάντα ανοιχτά και εμείς ως Δημοκρατική Προοδευτική Παράταξη, με το ΠΑΣΟΚ και τις άλλες κινήσεις, τις άλλες οντότητες, τους πολίτες που ανήκουν απευθείας πια αδιαμεσολάβητα στην παράταξη, δεν ζητούμε και δεν θέλουμε να παίξουμε κανέναν απολύτως θεσμικό και πολιτικό ρόλο πέραν εκείνου που μας αναθέτει ο ελληνικός λαός. Και πέραν εκείνου που θα μας αναθέσει στις επόμενες εκλογές, ελπίζω το 2016. Αλλά εάν κάποιοι το προκαλέσουν και νωρίτερα . Και θα δούμε.

Ο ελληνικός λαός θα κατανείμει τους ρόλους και εμείς με απόλυτο δημοκρατικό σεβασμό και με εθνική υπευθυνότητα θα αναλάβουμε το ρόλο που θα μας αναθέσει ο κόσμος. Δεν επιζητούμε κανέναν αυξημένο ή ιδιαίτερο ρόλο. Δεν πάσχουμε από κυβερνητισμό. Αλλά έχουμε υψηλό φρόνημα ευθύνης δημοκρατικής, εθνικής και παραταξιακής.

Άρα τους επόμενους μήνες έχουμε δυο βασικές προτεραιότητες. Η πρώτη προτεραιότητα είναι η ολοκλήρωση της προσπάθειας και άρα της διαπραγμάτευσης για την οριστική και ασφαλή έξοδο από το μνημόνιο και την τρόικα. Για την αλλαγή σελίδας. Για την περίοδο μετά το πρόγραμμα προσαρμογής, χωρίς νέο δάνειο, χωρίς νέο πρόγραμμα, χωρίς μνημόνιο, χωρίς το υβρίδιο της τρόικας.  Αλλά με τη στήριξη και την εγγύηση των προβλεπόμενων από τις συνθήκες ευρωπαϊκών μηχανισμών, που έχουν ήδη ενσωματώσει και την εμπειρία και τη τεχνογνωσία του ΔΝΤ. Τώρα έχουν αφομοιώσει την εμπειρία αυτή οι ευρωπαϊκοί μηχανισμοί.

Βεβαίως επειδή λέμε και θα λέμε πάντα την αλήθεια, για να πάμε στο βήμα αυτό, πρέπει να τελειώσει το πρώτο βήμα που είναι η τρέχουσα αναθεώρηση της τρόικας ώστε να καταβληθεί η τελευταία δόση και να ολοκληρωθεί 31/12 το ευρωπαϊκό σκέλος του προγράμματος.

Αυτό θα γίνει χωρίς νέα μέτρα, χωρίς περικοπή μισθών και συντάξεων, θα γίνει χωρίς ν’ αναλάβουμε υποχρεώσεις, που βρίσκονται σε αντίθεση με το φρόνημα της κοινωνίας και το συμφέρον της εθνικής οικονομίας.  Αλλά ένα φρόνημα κοινωνικό και λαϊκό που είναι γνήσιο, δε διαμορφώνεται επικοινωνιακά, δε διαμορφώνεται με φθηνές δημαγωγίες παλαιάς κοπής. Άρα είναι πολύ σημαντικό να προχωρήσουμε με μέτρα που κάνουν ακόμη πιο ανεξάρτητη κι ακόμη πιο αποτελεσματική τη φορολογική διοίκηση. Γιατί μια ανεξάρτητη και αποτελεσματική φορολογική διοίκηση μας επιτρέπει να προχωρήσουμε γρηγορότερα και ευκολότερα στη φορολογική μεταρρύθμιση που θα μειώσει τα βάρη, θα τ’ ανακατανείμει με πολύ πιο δίκαιο τρόπο με κριτήρια και κοινωνικά και αναπτυξιακά.

Άρα η κοινωνία θέλει τέτοιου είδους αλλαγές σε σχέση με την ανεξαρτησία και την αποτελεσματικότητα της φορολογικής διοίκησης. Οι αναλογιστικές μελέτες δίνουν βάθος χρόνου και προοπτική στο ασφαλιστικό σύστημα γιατί αναλάβαμε την ευθύνη μεγάλων τομών τα προηγούμενα χρόνια.

Δε χρειάζεται να γίνει κάτι που θίγει τον ασφαλισμένο. Αλλά πρέπει να γίνει πολύ καλύτερη, πολύ πιο λειτουργική και αποτελεσματική η οργανωτική διάρθρωση και η λειτουργία των φορέων και των οντοτήτων του ασφαλιστικού συστήματος. Χωρίς αυτό να θίγει ασφαλιστικά δικαιώματα.

Αλλά υπάρχουν ζητήματα λειτουργικά, διαχειριστικά, γραφειοκρατικά, πάρα πολύ σημαντικά. Και η επίλυσή τους θα βοηθήσει τον πολίτη. Άλλωστε έτσι θα μπορέσουμε να εφαρμόσουμε πολύ πιο καλά και τη γενναία αύξηση των δόσεων για την καταβολή των οφειλών που έχουν εργοδότες στ’ Ασφαλιστικά Ταμεία. Και ξέρουμε και ποιες άλλες παρεμβάσεις πρέπει να γίνουν στο ζήτημα αυτό ώστε να υπάρξει αποτέλεσμα ταμειακό υπέρ των Ταμείων.

Πριν από λίγες εβδομάδες συνέβη ένα γεγονός που θα έπρεπε να περάσει απαρατήρητο: Ο κοινωνικός διάλογος επαναλήφθηκε στη χώρα μας στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο και με τις πιο σημαντικές διεθνείς θεσμικές εγγυήσεις. Γιατί στη Γενεύη, στη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας, με την παρουσία του ILO, έγινε μια πολύ σημαντική συνάντηση των κοινωνικών εταίρων που κατέληξε σε πολύ συγκεκριμένα γραπτά συμπεράσματα, σε συμφωνίες για θέματα που αφορούν την αγορά εργασίας και τις σχέσεις εργοδοτών και εργαζομένων.

Δε χρειαζόμαστε τίποτε παραπάνω από αυτό που ήδη έχουμε συμφωνήσει με τους κοινωνικούς εταίρους σε σχέση με τις περιβόητες ομαδικές απολύσεις που δεν είναι κανένα τρέχον πρακτικό θέμα στην Ελλάδα. Η ανταπεργία είναι μια ξεχασμένη πρακτική για την οποία δεν ξέρω ποιος λόγος επιβάλλει να γίνεται μακρά συζήτηση.

Αυτά τα θέματα τα έχει λύσει εδώ και δεκαετίες ο Αστικός Κώδικας και εύκολα λύνονται και οι δικονομικές εκκρεμότητες. Και βέβαια οι συνδικαλιστικές ελευθερίες είναι συνταγματικά κατοχυρωμένες στον ευρωπαϊκό κοινωνικό χάρτη, κατοχυρωμένες στο χάρτη των θεμελιωδών δικαιωμάτων, στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Κανείς δε μιλάει για τα θέματα αυτά, που είναι πολύ σημαντικά και είναι στον πυρήνα ενός δημοκρατικού κράτους δικαίου. Η κοινωνία όμως δε θέλει προκλητικά προνόμια για τους συνδικαλιστές. Αυτοί που ασκούν καθήκοντα σοβαρά βεβαίως, προστατεύονται και πρέπει να προστατεύονται. Αλλά προνόμια που λειτουργούν ως πρόκληση για την κοινωνία, δε μπορούν να γίνουν δεκτά. Και κανείς συνδικαλιστής που σέβεται τον εαυτό του και το συνάδελφό του και την αγωνία του ανέργου δε θέλει να έχει τέτοιου είδους καθεστώς.

Και αυτό που θέλουμε να κάνουμε στη Δημόσια Διοίκηση, πρέπει να καθησυχάσει απολύτως κάθε συνεπή δημόσιο υπάλληλο που δεν έχει κανένα λόγο να παρασύρεται από κραυγές, από ψιθύρους, από ανυπόστατες δήθεν ειδήσεις. Κανείς δεν κινδυνεύει. Γιατί έχουμε ζητήσει να προταθεί από το αρμόδιο Υπουργείο ένα ολοκληρωμένο σύστημα αξιολόγησης, που θα είναι απολύτως αδιάβλητο, δε θα λειτουργεί με τρόπο αυτοματοποιημένο ή εκβιαστικό, θα εκτιμά την προσωπικότητα και τη συμβολή κάθε εργαζόμενου με τον πιο δίκαιο και ολοκληρωμένο τρόπο.

Αλλά δε μπορούμε να έχουμε αδικαιολόγητες ανισότητες μετά από τόσα χρόνια μεταξύ υπαλλήλων με ίδια προσόντα και ίδια καθήκοντα και φυσικά πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν μας την πραγματικότητα σε διαφόρους κλάδους υψίστης σημασίας όπως είναι για παράδειγμα οι εκπαιδευτικοί, το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, όταν οι άνθρωποι αυτοί αναγκάζονται ν’ απομακρυνθούν από τα σπίτια τους και να υποβάλλονται σε αυξημένες δαπάνες τα πρώτα τουλάχιστον χρόνια της δημόσιας υπηρεσίας τους.

Και αυτό έχουμε τη δυνατότητα να το κάνουμε τώρα με τον καλύτερο τρόπο, να κινηθούμε με τρόπο ορθολογικό, δίκαιο, ευαίσθητο. Και αυτό το κάνουμε τώρα. δεν είμαστε εδώ για να προστατεύσουμε έναν συγκεκριμένο τομέα, είμαστε εδώ για να προστατεύσουμε το γενικό συμφέρον, για να προστατεύουμε την εθνική οικονομία.

Όσο μας ενδιαφέρει ο δημόσιος υπάλληλος, μας ενδιαφέρει ο ιδιωτικός. Όσο μας ενδιαφέρει ο ιδιωτικός, μας ενδιαφέρει ο εργάτης. Όσο μας ενδιαφέρει ο εργάτης, μας ενδιαφέρει οι άνεργος. Όσο μας ενδιαφέρει ο άνεργος, μας ενδιαφέρει ο μικρός και μεσαίος επιχειρηματίας που αγωνίζεται δίπλα στους εργαζομένους του.

Όσο μας ενδιαφέρει ο μικρός και ο μεσαίος επιχειρηματίας, μας ενδιαφέρει ο αγρότης, ο καινοτόμος αγρότης, αυτός που είναι και εργάτης στη γη του και ταυτόχρονα επιχειρηματίας σε σχέση με την προώθηση των προϊόντων του. Αυτές είναι οι δημιουργικές παραγωγικές δυνάμεις του τόπου.

Και τώρα λοιπόν, τις μέρες αυτές που μας έρχονται, τις αμέσως επόμενες, έχοντας ως στέρεη βάση τα stress tests και τα δημοσιονομικά αποτελέσματα, πηγαίνουμε στη ρύθμιση για την αναδιάρθρωση του ιδιωτικού χρέους, στη ρύθμιση για τα κόκκινα δάνεια, των μικρών και των μεσαίων επιχειρήσεων, των μικρών με οριζόντιο τρόπο, των μεσαίων με δικαστική εγγύηση πολύ εύκολα, πολύ γρήγορα, με απόλυτη διαφάνεια.

Και εδώ περιλαμβάνουμε όλες τις υποχρεώσεις. Και αυτές που έχουν αναληφθεί με την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου, γιατί χωρίς αυτές δε μπορεί να λειτουργήσει το σύστημα, και αυτές που είχαν τη μορφή επιχορηγήσεων των αναπτυξιακών νόμων που ίσχυσαν κατά καιρούς και που τώρα θέτουν ενδεχομένως ορισμένα θέματα παράνομων κρατικών ενισχύσεων σε σχέση με το Ευρωπαϊκό Κοινοτικό Δίκαιο. Και, όπως είπα και προχθές, μπορούμε τώρα να προχωρήσουμε και στη ρύθμιση για τα στεγαστικά δάνεια, η οποία στην πραγματικότητα θα λύσει με τον πιο ολοκληρωμένο τρόπο και το ζήτημα της προστασίας της πρώτης κατοικίας. Γιατί πλέον δεν υπάρχει μόνο θέμα πλειστηριασμού, υπάρχει ένα γενικότερο θέμα σχεδιασμού των υποχρεώσεων κάθε οικογένειας, η οποία πρέπει να ξέρει τι είναι αυτό που έχει, πώς το έχει και να νιώσει ασφαλής. Και αυτή και τα παιδιά της. Γιατί εδώ ετοιμαζόμαστε να μεταφέρουμε στην επόμενη γενιά όχι περιουσία, αλλά χρέος. Και αυτό δεν πρέπει να γίνει.

Βλέπετε λοιπόν ότι διαμορφώνεται μια πολύ μεγάλη δέσμη θετικών πρωτοβουλιών. Οι πολλές δόσεις για τις ασφαλιστικές εισφορές, η αναστολή των μέτρων αναγκαστικής εκτέλεσης για όλους τους οφειλέτες μέχρι ένα πολύ σημαντικό ύψος που έχει ήδη ανακοινωθεί ως πρακτική, η δραστική μείωση προστίμων και προσαυξήσεων για ασφαλιστικά και φορολογικά χρέη, η αποκατάσταση αδικιών, η προστασία ευπαθών ομάδων, το εγγυημένο κοινωνικό εισόδημα, αλλά και διαρθρωτικές αλλαγές που θέλει η κοινωνία…

Γιατί η κοινωνία θέλει ένα Πανεπιστήμιο που να λειτουργεί. Και χαιρετίζω αυτό που έγινε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πρέπει να γίνει σε κάθε Πανεπιστήμιο. Και συγχαίρω κι εγώ το συνάδελφό μου στο Δημόσιο Δίκαιο, τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου, τον Καθηγητή Φορτσάκη, γιατί δε πρέπει το Πανεπιστήμιο να είναι χώρος βίας και ανομίας.

Το σημαντικότερο όμως είναι η στροφή στην πραγματική οικονομία. Η στροφή στην πραγματική οικονομία  θέλει εμπιστοσύνη στο χαμηλότερο δυνατό επίπεδο, στο επίπεδο της πραγματικής επιχείρησης που στη μεγάλη της πλειονότητα είναι μικρή και πολύ μικρή.

Όταν μιλάμε για επενδύσεις στην Ελλάδα, μην έχουμε υπόψη μας μόνο επενδύσεις επιπέδου Ελληνικού που μπορεί να δώσει δουλειά σε χιλιάδες ανθρώπους και να αλλάξει την εικόνα της Αθήνας.  Όταν μιλάμε για επενδύσεις μην έχουμε μόνο υπόψη μας τα κεφάλαια από τις μεγάλες και ισχυρές χώρες του Κόλπου, επένδυση σημαίνει κάθε πρωτοβουλία σε κάθε επιχείρηση. Μια ανανέωση εξοπλισμού, μια μικρή καινοτομία, μια επέκταση, το να φτιάξεις καινούργια γραφεία, το να δημιουργήσεις μια θέση εργασίας προκειμένου να κινηθεί η πραγματική οικονομία.

Και έχουμε, το επαναλαμβάνω, στη διάθεσή μας πόρους πολλούς γιατί ήδη έχουμε συμφωνήσει την εμπροσθοβαρή χρηματοδότηση έργων από το νέο ΕΣΠΑ. Οι αγρότες ξέρουν τις δυνατότητες που κρύβει μέσα της η νέα Κοινή Αγροτική Πολιτική, ή οι επιχειρηματίες και ιδίως οι νέοι επιχειρηματίες ξέρουν που μπορούν να βρουν χρηματοδότηση για τις ιδέες τους για απλές ιδέες.

Είχα την ευκαιρία να αναφερθώ προχθές σε ένα Συνέδριο για την επιχειρηματικότητα και την καινοτομία στην εκδήλωση που είχαμε κάνει, ως ΠΑΣΟΚ, το Σεπτέμβριο του 2013 στη Θεσσαλονίκη με νέους ανθρώπους που παρουσίασαν απλά πράγματα. Και διάβαζα σήμερα τις αγροτικές καινοτομίες, τι σημαίνει να βγάζεις φυστικοβούτυρο ή να έχεις καλλιέργεια στρουθοκαμήλων όπως παλαιότερα ήταν σημαντική ιδέα να καλλιεργείς κρόκο ή σπιρουλίνα.  Έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία να βρίσκεις νέες ιδέες και να τις εφαρμόζεις και αυτό να σου ανοίγει τις αγορές γιατί δεν μπορείς να μείνεις μόνο σε παραδοσιακές καλλιέργειες όταν έχεις ένα ευλογημένο τόπο που σου επιτρέπει να συνδέσεις την πρωτογενή παραγωγή με τη βιομηχανία τροφίμων.

Δεν είναι δυνατό να είμαστε μια χώρα με τέτοιο διανοητικό κεφάλαιο και αυτό να μη το μετατρέπουμε σε μια παραγωγική δύναμη η οποία θα προωθήσει το νέο μοντέλο παραγωγής και ανάπτυξης στη χώρα μας.

Έτσι θα πείσουμε και τους οίκους αξιολόγησης. Και το ξαναλέω πως η αναβάθμιση της οικονομίας θα μας δώσει ένα bonus πολύ μεγαλύτερο από πολλές ώρες πολιτικής διαπραγμάτευσης για το μέλλον της ελληνικής οικονομίας και την αναστήλωση του προσώπου της. Αυτή είναι η πρώτη προτεραιότητα.

Και η δεύτερη προτεραιότητα είναι η Δημοκρατική Παράταξη. Η ενότητά μας, η αυτοοργάνωσή μας, η ενεργοποίησή μας καθ’ οδόν προς το Συνέδριο του Ιανουαρίου, η διαμόρφωση της λεπτομερούς αξιόπιστης προγραμματικής μας πρότασης, η δικτύωσή μας σε όλους τους Δήμους σε όλες τις εκλογικές Περιφέρειες, η σύνδεσή μας με όλους τους κοινωνικούς χώρους και όλα τα κοινωνικά Κινήματα.

Μπορούμε η μαζική παρουσία σας και χτες και σήμερα εδώ είναι ένας εξαιρετικός οιωνός και ένας ακόμη πιο συγκινητικός οιωνός ήταν το χτεσινό δείπνο των πρώην βουλευτών της Παράταξης, που ήρθαν εκφράζοντας τη συνέχεια της Παράταξης, τους αγώνες, τη σχέση τη βαθιά και αυθεντική με τον ελληνικό λαό. Είναι παρόντες, θέλουν να μετάσχουν σε όλη αυτή την προσπάθεια.

Και όταν μιλάμε για πρώην βουλευτές μιλάμε για μέντορες και νέστορες, αλλά μιλάμε και για ανθρώπους μέσης ή νέας ηλικίας που εξελέγησαν στη Βουλή, που είναι ενεργοί, που είναι παρόντες, που θέλουν να ξαναφτιάξουν την Κοινοβουλευτική μας Ομάδα μεγάλη.

Η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας όταν θα ξεκινήσει η διαδικασία αυτή το Φεβρουάριο, δεν είναι ένας αυτοτελής στόχος. Είναι μια θεσμική πρόγνωση του Συντάγματος, εφαρμόζουμε μια συνταγματική ρύθμιση. Κάθε βουλευτής είναι υποχρεωμένος να ψηφίσει κατά συνείδηση, σεβόμενος τη θέση του κόμματός του εφόσον ανήκει σε ένα κόμμα αλλά υπάρχουν πολλοί βουλευτές που δεν ανήκουν σε κόμματα και υπάρχουν κόμματα που αυτή τη στιγμή αναζητούν το στρατηγικό τους προσανατολισμό, άρα υπάρχει πολύ μεγάλος βαθμός ατομικής και θεσμικής ευθύνης για τον καθένα.

Αλλά ο καθένας θα σηκωθεί όρθιος στη Βουλή, υπό το φως των προβολέων της τηλεόρασης, και θα εκφωνήσει την ψήφο του με απόλυτη διαφάνεια, δεν υπάρχουν πρακτικές του παρελθόντος. Άρα ας μην μένουν κάποιοι στα στερεότυπα της δεκαετίας του ’70 ή του ’80 γιατί αυτά τα έχουμε ξεπεράσει και συνταγματικά με την αναθεώρηση του 1986.

Η στάση πρέπει να είναι θεσμικά υπεύθυνη και επειδή πολλοί ασχολούνται με τους 180, θα επαναλάβω αυτό που είπα στη Βουλή: ποιος μας έχει πει ότι υπάρχουν 121 που είναι οριστικά και ανοιχτά και επίσημα και με διαφάνεια εναντίον; Εκτός κι αν η Αξιωματική Αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ υπολογίζει τις ψήφους της Χρυσής Αυγής, γιατί δεν έχουν εκφραστεί πάρα πολλοί βουλευτές στο θέμα αυτό.

Και εν πάση περιπτώσει το ξαναλέω: όποιος θέλει να προκαλέσει εκλογές, θα αναλάβει την ευθύνη αυτής της πρόκλησης που αντιβαίνει στα συμφέροντα της εθνικής οικονομίας και στη βούληση της κοινωνίας.

Οι επόμενες εκλογές πρέπει να γίνουν το 2016 γιατί χρειαζόμαστε εθνικό χρόνο έως τότε για να ολοκληρώσουμε την προσπάθεια όλοι μαζί, με συναίνεση. Εάν κάποιος το εκβιάσει αυτό, πρέπει να ξέρει ότι οι επόμενες εκλογές θα κριθούν προεκλογικά, δεν είναι ταυτολογία αυτό.

Η προεκλογική περίοδος είναι από μόνη της ένα πολύ σημαντικό γεγονός, το οποίο λειτουργεί πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Και θα μας πει ο ελληνικός λαός τι και πως θέλει και τι αναθέτει στον καθένα.

Και στο πλαίσιο αυτό, τα όσα έχουμε πει -τα όσα έχω πει- για το εκλογικό σύστημα είναι πρόβλεψη της προγραμματικής σύμβασης που διέπει την παρούσα Κυβέρνηση. Αλλά ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα για όλα τα κόμματα. Γιατί όπως ξέρετε για τα θέματα αυτά απαιτείται κατ’ αρχάς αυξημένη πλειοψηφία 200 ψήφων. Δεν χρειάζεται να επεκταθώ στο θέμα αυτό.

Κλείνω με το σημαντικότερο ίσως ζήτημα. Η Ελλάδα είναι ένας χώρος σταθερότητας και ασφάλειας σε μια περιοχή που είναι περικυκλωμένη από ένα πρωτοφανή πληθωρισμό κρίσεων. Αυτό ισχύει για τα δυτικά Βαλκάνια, τα οποία είναι έτοιμα ανά πάσα στιγμή να γλιστρήσουν στην κρίση.

Αυτό συμβαίνει με τη Μεσόγειο, αυτό συμβαίνει με τη Μέση Ανατολή, αυτό συμβαίνει με την Βόρεια Αφρική, αυτό συμβαίνει με τον ευρύτερο χώρο της πρώην Σοβιετικής Ένωσης με πυρήνα την Ουκρανία αλλά δεν υπάρχει μόνο η Ουκρανία, υπάρχουν ανοιχτές κρίσεις στη Γεωργία, υπάρχουν ζητήματα που αφορούν το Αζερμπαϊτζάν και την Αρμενία, υπάρχει η Μολδαβία που βαδίζει σε εκλογές.

Αντιλαμβάνεστε πόσο μεγάλη σημασία έχει η Ελλάδα να ακολουθεί μια καθαρή εθνική στρατηγική, που σέβεται τη θέση της ως κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τη θέση της ως κράτους μέλους του ΝΑΤΟ στο οποίο η Ελλάδα εντάχθηκε πριν από 62 χρόνια αλλά τώρα για πολλές χώρες η ένταξη στο ΝΑΤΟ είναι μια επίμονη διεκδίκηση που την κάνουν με πάθος πολλές από τις χώρες αυτές.

Βεβαίως, έχει πολύ μεγάλη σημασία να σεβόμαστε και να αναδεικνύουμε όλες τις περιφερειακές μας ταυτότητες, την βαλκανική, τη μεσογειακή, την παραευξείνια που την έχουμε όχι γεωγραφικά αλλά ιστορικά και αναπτυξιακά και προεδρεύουμε το εξάμηνο αυτό του ΟΣΕΠ του Οργανισμού για τη Συνεργασία στον Εύξεινο Πόντο .Πρέπει να τοποθετούμαστε μέσα στους διεθνείς συσχετισμούς, να επιβεβαιώνουμε ότι η οικονομική κρίση δεν κάμπτει τη στρατηγική μας και τις επιλογές μας στον κατάλογο των κρίσιμων εθνικών θεμάτων, στο Κυπριακό, στα ελληνοτουρκικά, στο ζήτημα του ονόματος των Σκοπίων.

Και ταυτόχρονα πρέπει οτιδήποτε λέμε και κάνουμε για τα περιφερειακά και διεθνή ζητήματα, για τη Μέση Ανατολή, τη Συρία, τη Λιβύη, το Λίβανο, την Αίγυπτο, το Ισραήλ, τη σχέσεις μας με τις χώρες του Κόλπου, η σχέση μας με την Ουκρανία, τη σχέση μας με τη Ρωσία βεβαίως, να επηρεάζει ευμενώς και πάντως να μην δυσκολεύει τους συσχετισμούς δυνάμεων στα στενά εθνικά μας θέματα σε σχέση με το Κυπριακό, σε σχέση με το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, σε σχέση με τα Δυτικά Βαλκάνια.

Κι αυτό το έχουμε καταφέρει. Έχουμε καταφέρει η Ελλάδα να μπορεί να απευθύνεται προς τη διεθνή κοινότητα και τους γείτονές της και να τους ζητάει να είναι ψύχραιμοι και προσεκτικοί. Να μην αποσταθεροποιούν την περιοχή. Να μην θέτουν σε αμφιβολία τον κοινό στόχο που είναι η ειρήνη και η ευημερία των λαών. Και βεβαίως όλα αυτά στο όνομα του διεθνούς δικαίου, που δυστυχώς δεν συνοδεύεται από ένα ολοκληρωμένο σύστημα εγγυήσεων και κυρώσεων.

Γι’ αυτό υπάρχουν τα προβλήματα επί τόσες δεκαετίες. Συνεχίζονται κραυγαλέες προσβολές του διεθνούς δικαίου.  Και πρέπει να διδασκόμαστε από τα λάθη μας είτε αυτά έγιναν δια πράξεων, ή δια παραλείψεων και πίσω από μακροχρόνιες πρακτικές και αδράνειες, να ξαναθυμόμαστε τον πυρήνα των στρατηγικών επιλογών που κάναμε κάποτε και που πρέπει πάντοτε να τον επανεξετάζουμε, είτε για να τον επιβεβαιώσουμε, είτε για να τον διορθώσουμε.

Δυστυχώς στην εσωτερική πολιτική ζωή πάντοτε κυριαρχούσαν μύθοι, συνωμοσιολογικές προσεγγίσεις, αφέλειες, έλλειψη γνώσης, ερασιτεχνισμοί, εις πείσμα όμως όλων αυτών η μεταπολίτευση μας κληροδότησες ένα υψηλό βαθμό συναίνεσης στα εθνικά θέματα.  Και ενώ η οικονομική κρίση κλόνισε το πολιτικό σύστημα, άλλαξε τους συσχετισμούς, ακύρωσε τις δυνατότητες συνεννόησης και πολύ περισσότερο συναίνεσης, γιατί κάποιοι άρπαξαν την ευκαιρία για να μεγαλώσουν κομματικά και να υποκαταστήσουν τα παλαιά βασικά κόμματα της μεταπολίτευσης στο επίπεδο της εξωτερικής πολιτικής και της πολιτικής ασφάλειας και άμυνας, δεν έχει ευτυχώς πληγεί το συναινετικό πλαίσιο της μεταπολίτευσης, το οποίο είναι ένα πολύτιμο κεκτημένο. Συμπεριλαμβανομένων και των λαθών της περιόδου.

Αυτό είναι εντυπωσιακό και οφείλεται στην πραγματικότητα στο ένστικτο του ελληνικού λαού, που ξέρει την πραγματικότητα. Ή εν πάση περιπτώσει κατά βάθος τουλάχιστον αντιλαμβάνεται τους συσχετισμούς, τα όρια και τις ορθές επιλογές. Αυτό πρέπει να το προστατεύσουμε. Την εθνική συναίνεση, τα θέματα αυτά, γιατί είναι μια πολύ σοβαρή εγγύηση για το ρόλο της χώρας και την ασφάλεια της χώρας.

Αλλά αυτό θα μου επιτρέψετε να πω ότι είναι μια καλή ένδειξη για τις δυνατότητες που έχουμε και στα άλλα θέματα ως χώρα, στα θέματα της οικονομίας, της ανάπτυξης, του εκσυγχρονισμού του κράτους, της αλλαγής των νοοτροπιών και των πρακτικών της κοινωνίας, εάν απεγκλωβιστούμε από τα νέα στερεότυπα της τελευταίας 5ετίας.

Γιατί μέχρι το 2010 η χώρα καλλιέργησε κάποια απλά και μεγάλα στερεότυπα γύρω από τα οποία κινήθηκε σε όλα τα θέματα. Πολιτικά, κοινωνικά, αναπτυξιακά. Αυτό μας έφερε μέχρι ενός σημείου, αναγκαστήκαμε να υποχωρήσουμε για να διασώσουμε το μεγαλύτερο μέρος αυτού του κεκτημένου, αλλά βεβαίως τώρα πρέπει να αλλάξουμε το πλαίσιο αναφοράς.

Και αυτό είναι εύκολο εάν ξεπεράσουμε τώρα τα στερεότυπα που δημιουργήθηκαν τα τελευταία πέντε χρόνια. Αυτά δημιουργήθηκαν πάνω στις πλάτες μας. Έγινε μια εντυπωσιακά γρήγορη και εύκολη κατανομή ρόλων. Βρεθήκαμε εμείς και μετά ήρθαν και κάποιοι άλλοι, αφού το σκέφτηκαν για αρκετό καιρό και αναλάβαμε το ρόλο το δύσκολο, το φθοροποιό, τον επικίνδυνο και πληρώνουμε κόστος.

Εμείς όμως επιτρέπουμε με τη συμπεριφορά μας και την υπευθυνότητά μας στους άλλους να είναι επιπόλαιοι, ανεύθυνοι, προκλητικοί πολλές φορές και να υπόσχονται την επιστροφή στο παρελθόν. Αυτό είναι ένα νέο στερεότυπο.

Καμία χώρα δεν πορεύεται για πολύ με βάση τα στερεότυπα. Εμείς λοιπόν αυτά πρέπει να τα σπάσουμε. Και εάν σπάσουμε αυτό το κέλυφος, κάτι το οποίο φαίνεται δύσκολο, αλλά είναι ευκολότερο απ’ ό,τι φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού, τότε θα δείτε πώς θα αναδειχθεί ο ρόλος της Δημοκρατικής Προοδευτικής Παράταξης και πώς μπορούμε να διαμορφώσουμε τους συσχετισμούς που αξίζουν στην παράταξη, αλλά αξίζουν και στην πατρίδα μας.

Σας ευχαριστώ πολύ.

Αφήστε μια απάντηση